Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Δεντροφύτευση από τον Π.Ν.Ο.Κασσάνδρας.

Την Κυριακή, 21/3/2010, πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Περιβαλλοντολογικού Ναυταθλητικού Ομίλου Καλάνδρας (Π.Ν.Ο.Κ) η Δενδροφύτευση του Περιβαλλοντολογικού Πάρκου στο Ποσείδι (περιοχή Μπούντα).
Είναι ο χώρος που, με απόφαση του Δήμου Κασσάνδρας, παραχωρήθηκε για την δημιουργία του περιβαλλοντολογικού πάρκου στο Ποσείδι και του οποίου την σχεδίαση και την φροντίδα ανέλαβε ο Π.Ν.Ο.Κ σε συνεργασία με τον Δήμο Κασσάνδρας.
Την όλη προσπάθεια την στήριξε ο βουλευτής Χαλκιδικής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Δριβελέγκας και ...>>>>>>

ο Δήμαρχος κ.Κανέλης Αριστείδης, οι οποίοι και συμμετείχαν στην Δενδροφύτευση
Ιδιαίτερη ήταν η συμμετοχή των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου της Καλάνδρας με τους Γονείς τους και των εκπαιδευτικών που μαζί με τα μέλη του Π.Ν.Ο.Κ , τον πρόεδρο του Δημοτικού Διαμερίσματος Μόσχου Γεώργιο και τους κατοίκους της Καλάνδρας, πρωτοστάτησαν στην Δενδροφύτευση.
Στόχος της όλης προσπάθειας είναι η ανάδειξη και η προστασία της περιοχής καθώς και η ευαισθητοποίηση των κατοίκων και των επισκεπτών στην προστασία του περιβάλλοντος.

Καρατζαφεροτέτοιος στη συνάντηση με τον Ιερώνυμο: "Διαφωνώ με το αποφασίζω και διατάσσω"!!!

Μύθοι και σκληρές αλήθειες για την Επανάσταση του 1821

ΤΟ «ΦΑΝΕΡΟ» ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΦΕΡΕ ΤΟΝ... ΞΕΣΗΚΩΜΟ
Το ελληνικό σχολειό επί Τουρκοκρατίας όχι μόνο δεν ήταν κρυφό αλλά και οδήγησε, μέσω του εκσυγχρονισμού του, στην Επανάσταση του ΄21, υποστηρίζουν ιστορικοί που αναλύουν στα «ΝΕΑ» παρανοήσεις και πραγματικότητες του Αγώνα της Ανεξαρτησίας
«Τα ελληνικά διδάσκονταν ελεύθερα επί Τουρκοκρατίας ήδη από τον 14ο αιώνα, οπότε οι Τούρκοι άρχισαν να ελέγχουν περιοχές με χριστιανικούς πληθυσμούς», λέει στα «ΝΕΑ» ο Αλέξης Πολίτης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στον Τομέα Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας. Άρα δεν υπήρχε «κρυφό σχολειό», αλλά... φανερό. ...>>>>>>

«Οι Τούρκοι, έχοντας οι ίδιοι ένα γραπτό ιερό κείμενο, το Κοράνι, ήξεραν καλά ότι χωρίς ιερά βιβλία δεν υπάρχει χριστιανική εκκλησία. Και γνωρίζουμε ότι αναγνώριζαν τον χριστιανισμό, όπως και τον εβραϊσμό ως θρησκεία κατώτερη μεν της μουσουλμανικής, αλλά νόμιμη. Άδεια απαιτείτο μόνο για την ανέγερση καινούργιων ναών και αυτό, μάλλον, για λόγους φορολόγησης. Δεν ξέρουμε περίπτωση που να μη δόθηκε αυτή η άδεια. Αυτά πρακτικά σημαίνουν ότι δεν υπήρχε χωριό από τα βάθη της Ασίας έως τα Βαλκάνια, στο οποίο να μη βρίσκεται έστω ένας εγγράμματος άνθρωπος, ο παπάς, που να μπορεί να διαβάσει το Ευαγγέλιο και τα βιβλία της θείας λειτουργίας», υποστηρίζει ο Αλέξης Πολίτης.
Ως προς τη διδασκαλία των ελληνικών, «δεν υπάρχει ούτε μία μαρτυρία που να λέει ότι εμποδιζόταν. Για την πρώιμη οθωμανική περίοδο ξέρουμε ότι υπήρχαν χιλιάδες άνθρωποι που γνώριζαν γράμματα. Αυτοί κάπου θα τα είχαν διδαχθεί. Και το ότι δεν διασώζονται πολλές πρώιμες πηγές οφείλεται στον τρόπο που οι άνθρωποι σημείωναν στα λεγόμενα παράφυλλα, δηλαδή στα άγραφα λευκά φύλλα των βιβλίων και σε οποιοδήποτε σημείο τους υπήρχε ελεύθερος χώρος όσα ήθελαν να διατηρήσουν στη μνήμη τους. Μπλοκάκι δεν υπήρχε. Τα παλιά βιβλία (κυρίως ευαγγέλια και λειτουργικά κείμενα) όμως φθείρονταν και αντικαθίσταντο. Και έτσι χάνονταν πολλές πληροφορίες για τη ζωή τους».

Από μια εποχή και πέρα υπάρχουν, συνεχίζει ο Αλέξης Πολίτης, «ατελείωτες μαρτυρίες για σχολεία και πληρωμές δασκάλων από την κοινότητα. Και καμία ότι κάποιος εμποδίστηκε να μάθει ελληνικά. Ειδικά από τα μέσα του 18ου αιώνα έχουμε σημαντική αύξηση του αριθμού των σχολείων. Είναι πολλά τα σχολεία που μνημονεύονται. Αντίθετα, πουθενά δεν μνημονεύεται ότι ένας παπάς διδάσκει κρυφά στο σπίτι του.

Στο Λεξικό του Γεώργιου Κωνσταντίνου (α΄ έκδοση 1757, αναφέρεται η ύπαρξη 35 ανώτερων σχολείων σε 29 πόλεις, κάτι ανάλογο των σημερινών γυμνασίων, όπου δηλαδή υπάρχουν περισσότεροι του ενός δάσκαλοι. Για το Αϊβαλί ή Κυδωνίες έχουμε και τα σχέδια του σχολείου (1817) με αίθουσα διδασκαλίας, βιβλιοθήκη, δωμάτια για τους οικοτρόφους και παρεκκλήσι. Γιατί, βέβαια, η εκ παίδευση ήταν στενά συνδεδεμένη με τη θρησκευτική ζωή. Μετά το 1800 στα Γιάννενα αναφέρονται τρία σχολεία. Σε Αϊβαλί, Χίο και Σμύρνη τα σχολεία, πάλι, δεν ελέγχονταν από την Εκκλησία. Οι πλουσιότεροι του τόπου έφτιαχναν νέα σχολεία προκειμένου να εισαχθεί η νέα μόρφωση, κυρίως η πειραματική φυσική και τα μαθηματικά. Το 1820, πριν από την Επανάσταση, το Πατριαρχείο κατάφερε να τα διαλύσει (με διάφορους τρόπους: μετακαλούσε, ας πούμε, τους καθηγητές στην Κωνσταντινούπολη) γιατί διαφωνούσε με τους νεωτερισμούς των εκπαιδευτικών».

Με άλλα λόγια υπήρχαν σχολεία και δεν ήταν καθόλου κρυφά. «Ήταν στη μέση της Σμύρνης, στη μέση της Πόλης. Το 1758 χτίστηκε ένα τεράστιο κτίριο στον Άθω. Στο περίφημο στις μέρες μας Βατοπέδι. Ο Κ. Θ. Δημαράς πρόλαβε και φωτογράφισε τα ελάχιστα ερείπια που είχαν απομείνει το 1930. Λέγεται μάλιστα ότι ταξίδεψε στο Άγιον Όρος ως θεοσεβούμενος και επέστρεψε άθεος!».

«Κρίμας τα μαύρα τα παιδιά»
«Υπήρχαν πολλοί μορφωμένοι παπάδες. Οι περισσότεροι όμως, οι παπάδες στα χωριά δηλαδή, ήταν ανίκανοι να διδάξουν κάτι περισσότερο από γραφή και ανάγνωση. Γι΄ αυτό και ο Διαφωτισμός φτιάχνει δικά του σχολεία, στέλνοντας εκπαιδευτικούς στο εξωτερικό με υποτροφία. Μέχρι το 1780, χονδρικά, η μόρφωση ήταν μια ανακύκλωση, σταθερά επαναλαμβανόμενη στον χρόνο. Οι μαθητές μάθαιναν να διαβάζουν, δεν έπαιρναν γνώσεις. Όπως τώρα μαθαίνει κάποιος αγγλικά, να ξέρουν απλώς τον κώδικα (γραπτής) επικοινωνίας».

Προς το τέλος του 18ου αιώνα, ένας πολύ σημαντικός εκπρόσωπος του Διαφωτισμού, ο Δημητράκης Καταρτζής, έκανε τη θλιβερή διαπίστωση: «Άρα είναι πάλε για δάσκαλος, ότ΄ αυτό έμαθε κι άλλο δεν ξέρει, γιατί δεν έμαθε τίποτες στον κόσμο και στον τόπο που βρίσκεται, στον αιώνα και στον καιρό που ζει. Κρίμας τα μαύρα τα παιδιά». «Ο Κοραής πάλι, στα σύντομα απομνημονεύματά του, γράφει για τη μαθητεία του στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης τα ίδια περίπου χρόνια ότι "περισσότερο ξύλο έφαγε εκεί παρά γράμματα έμαθε"», παρατηρεί ο Αλέξης Πολίτης. «Με λίγα λόγια, για να παραφράσουμε και το γνωστό ποιηματάκι "Φεγγαράκι μου λαμπρό", γράμματα μαθαίνανε, όχι όμως πράγματα. Αυτό άλλαξε μετά το 1780 γιατί οι έμποροι χρειάζονταν και άλλες γνώσεις. Έπρεπε να ξέρουν λ.χ. τι παράγει η Γαλλία και ποια προϊόντα είναι φτηνά στη Βιέννη. Το αίτημα είχε ωφελιμιστική βάση. Ταυτόχρονα όμως, επειδή κάθε έμπορος είχε έναν ανταποκριτή- συνήθως συγγενή του- στην Ευρώπη, προκειμένου να οργανώνει τη διακίνηση των προϊόντων, μαζί διακινούνταν και οι καινούργιες ιδέες. Και διαμορφώνονταν νέες απαιτήσεις: είτε πολιτικές (για δημιουργία δικού τους κράτους) είτε καθαρά κοινωνικές.

Κάπου εκεί, 1791, εκδίδεται και το "Σχολείον των ντελικάτων εραστών" του Ρήγα Βελεστινλή, μετάφραση (και παράφραση) γαλλικών διηγημάτων, που εισάγει το θέμα της ατομικής διασκέδασης. Έως τότε η διασκέδαση ήταν ομαδική υπόθεση, στα πανηγύρια. Από εκείνη την περίοδο και μετά, ένας γραμματικός - σήμερα θα λέγαμε κατώτερος υπάλληλοςμπορούσε πλέον να διαβάσει και τα λεγόμενα ερωτικά μυθιστορήματα. Αναζητούσε δηλαδή και τη διασκέδαση μέσα από τη μόρφωση. Η τεχνολογία των γραμμάτων τού έδινε πρόσβαση σε μια ζωή που δεν μπορούσε να ζήσει και που τη ζούσε μέσω της φαντασίας», εξηγεί ο καθηγητής.

«Η δημόσια ιστορία βρίσκεται σε καθυστέρηση»

«Η απόκλιση ανάμεσα στην επιστημονική και τη δημόσια ιστορία αποτελεί σοβαρό πολιτιστικό πρόβλημα για την Ελλάδα», λέει στα «ΝΕΑ» ο ιστορικός Βασίλης Παναγιωτόπουλος, ομότιμος διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. «Η δημόσια ιστορία κυριαρχείται από μύθους και αφηγήσεις φορτισμένες συναισθηματικά. Και την ώρα που η επιστημονική ιστορία γίνεται όλο και πιο σοβαρή, λύνει προβλήματα της εθνικής συγκρότησης, η δημόσια ιστορία- σχολικά εγχειρίδια, τηλεόραση, εκλαϊκευτικά βιβλία- αναπαράγει στερεότυπα, συνήθως μέσω ερασιτεχνών λογίων».

Οι ιστορικοί αισθάνονται πικρία γιατί ενώ παράγουν υπεύθυνο έργο, η γενική εικόνα που αναπαράγει η δημόσια ιστορία βρίσκεται σε καθυστέρηση. «Υπάρχουν δράσεις που βελτιώνουν την κατάσταση» λέει ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος. «Παράδειγμα η έκδοση βιβλίων υψηλής εκλαΐκευσης που επιχειρείται στα «ΝΕΑ» (Ιστορική Βιβλιοθήκη). Ενώ έριξε στην αγορά έργα δύσκολα, γραμμένα επιστημονικά και κάπως βαριά, που δεν υπηρετούν τη λαϊκή μυθολογία, το εγχείρημα πέρασε με επιτυχία στο ευρύ κοινό».

Οι ιστορικοί επιμένουν:

● «Κρυφό σχολειό» δεν υπήρξε ποτέ. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της οθωμανικής περιόδου δίδασκαν, πράγματι, παπάδες. Από τα τέλη του 18ου αιώνα αρχίζουν και διδάσκουν και μη ιερωμένοι- κάποιοι έμπαιναν στην τάξη με κοστούμι, άλλοι πετούσαν τα ράσα. Από το 1818 εφαρμόζεται η αλληλοδιδακτική μέθοδος- ο καλός μαθητής δίδασκε τους νεώτερους.

● Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν βρισκόταν στην Αγία Λαύρα την 25η Μαρτίου και δεν ευλόγησε λάβαρο. Βρισκόταν στην Πάτρα όπου, στην πλ.

Αγίου Γεωργίου (λέει ο Σπυρίδων Τρικούπης), «διέταξε και έστησαν σταυρόν».

● Ο ορισμός ως αφετηρία της Επανάστασης της 25ης Μαρτίου 1821 είναι μέρος μιας αφήγησης που ενέχει από τη μεριά της Εκκλησίας τον συμβολισμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Στην πραγματικότητα, όλο τον Μάρτιο οι ελληνοτουρκικές συγκρούσεις στην Πελοπόννησο ήταν καθημερινές.

● Στρατιωτικά, η Ελλάδα ηττήθηκε κατά κράτος. Στα τέλη του 1827 ο Ιμπραήμ ήλεγχε την Πελοπόννησο και ο Κιουταχής τη Στερεά. Ο Γάλλος στρατηγός Μαιζόν έδιωξε από την Πελοπόννησο τον Ιμπραήμ.

«Η Ελλάδα ήταν το Βιετνάμ των Ευρωπαίων»

«Η καλύτερη ζωή ζητάει και ελευθερίες», υπογραμμίζει ο Αλέξης Πολίτης. «Και πολιτικές ελευθερίες. Που αναζητήθηκαν, φυσιολογικά, στο ήδη υπάρχον κεφάλαιο του τόπου, δηλαδή τις αρχαιοελληνικές ρίζες. Όμως, στα χρόνια του Διαφωτισμού, και ιδίως τη Γαλλικής Επανάστασης, η αρχαία Ελλάδα ταυτιζόταν με την αρχαία Αθήνα, με τη Δημοκρατία (το ζήτημα των δούλων, βέβαια, ξεχνιόταν και τότε εύκολα). Η στροφή λοιπόν των Νεοελλήνων από το 1780, ακόμη περισσότερο από το 1800 προς την αρχαιότητα εμπεριείχε και μια δημοκρατική συνδήλωση. Από την άλλη, η σύνδεση των Νεοελλήνων με τους αρχαίους επέτρεπε πιο εύκολα στους Ευρωπαίους να θεωρήσουν τους Έλληνες ισότιμο με αυτούς έθνος. Και η ύπαρξη μιας μεσαίας ελληνόφωνης τάξης- κυρίως έμποροι- έκανε την ευρωπαϊκή αστική τάξη που τότε συγκρουόταν με τους ευγενείς να αισθάνεται αλληλέγγυη με τους επαναστατημένους χριστιανούς».

«Για να κατανοήσουμε καλύτερα την ευρωπαϊκή υποστήριξη προς τον ελληνικό αγώνα, θα πρέπει να δούμε τη στάση εκείνης της γενιάς Ευρωπαίων αστών κάπως σαν τη στάση της δικής μου γενιάς απέναντι στο Βιετνάμ. Το 1965 το Βιετνάμ ήταν το αδύνατο σημείο των Αμερικανών. Για τους Ευρωπαίους αστούς, η στάση των βασιλιάδων της Ιεράς Συμμαχίας (με τους οποίους συγκρούονταν οι αστοί) που το 1814 ενίσχυσαν τον αλλόθρησκο σουλτάνο, ήταν ένα ανάλογο αδύνατο σημείο. Ως αστούς εκείνη την εποχή εννοούμε ανθρώπους που εργάζονται με το μυαλό τους χωρίς να λερώνουν τα χέρια τους. Σε αντίθεση με τους χειρώνακτες και με τους ευγενείς που δεν δουλεύουν καθόλου. Οι αστοί είδαν ότι υπήρχαν Έλληνες όμοιοί τους και τους στήριξαν».
TA NEA 22/3/10

Τι μας περιμένει!

Ποιος θα έλεγε ναι στη φορολόγηση αν είχε τον "αφρό"!

Το μυαλό στο φαγητό... μόνο!

KKE, με ερώτηση, για το ΕΣΥ

Προς την Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Θέμα: Για την επιδείνωση της κατάστασης στις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας από το δημόσιο σύστημα.
Το ΚΚΕ φέρνει στη Βουλή, για άλλη μια φορά, το σοβαρό ζήτημα της κατάστασης του δημοσίου συστήματος υγείας, διαπιστώνοντας αντικειμενικά τη ραγδαία επιδείνωση που υπάρχει και με τις σοβαρότατες επιπτώσεις τόσο στους ασθενείς, ιδιαίτερα των λαϊκών στρωμάτων, όσο και στους εργαζόμενους.
Η κατάσταση ιδιαίτερα των δημόσιων νοσοκομείων ...>>>>>>

και των κέντρων υγείας διαμορφώνει συνθήκες εκρηκτικές και επικίνδυνες για την υγεία του λαού. Επομένως η συγκεκριμένη παρέμβαση του ΚΚΕ ουσιαστικά ισοδυναμεί με έλεγχο και καταγγελία των ασθενών και των εργαζόμενων για την απαράδεκτη κατάσταση που βιώνουν και η οποία διαμορφώθηκε από την αντιλαϊκή πολιτική των εναλλασσόμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατία. Είναι η Πολιτική που έχουν συνδιαμορφώσει στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και που συστηματικά και με συνέπεια προωθείται στην Ελλάδα, με βασικό της χαρακτηριστικό την παραπέρα εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της Υγείας. Το δικαίωμα της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολούμενων, των φτωχών αγροτών, των νέων, των γυναικών και των οικογενειών τους για σύγχρονες και δωρεάν υπηρεσίες υγείας, για δωρεάν πρόληψη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, θυσιάζονται στο βωμό της καπιταλιστικής ανάπτυξης, της στήριξης των κερδών των μονοπωλίων.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πάνω σε αυτή την πολιτική γραμμή έχει ουσιαστικά δημιουργήσει μέτωπο μαζί με την Νέα Δημοκρατία και το ΛΑΟΣ, το οποίο δε μπορεί να κρυφτεί πίσω από τις κριτικές περί ικανότητας και διαφάνειας. Αυτές χρησιμοποιούνται προκειμένου να παραπλανούνται τα λαϊκά στρώματα ότι δε φταίει η αντιλαϊκή πολιτική αλλά οι διαχειριστές της.

Οι συνθήκες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης αξιοποιούνται για να επιταχυνθούν όλα τα μέτρα που έχουν σχεδιάσει αρκετά χρόνια πριν και ένα μέρος τους έχει ήδη εφαρμοστεί. Πρακτικά αυτά εκφράζονται με το γεγονός ότι ολόκληρες περιοχές στη χώρα είναι ακάλυπτες ή με υποτυπώδεις και ανεπαρκέστατες υπηρεσίες υγείας, με Κέντρα Υγείας με ελάχιστο σε αριθμό και ειδικότητες προσωπικό, με δημόσια νοσοκομεία που δε μπορούν να ανταποκριθούν στις λαϊκές ανάγκες από την έλλειψη προσωπικού και ιατρομηχανολογικού εξοπλισμού. Αυτό που βιώνουν ασθενείς και εργαζόμενοι είναι συνεχείς αφαίρεση δικαιωμάτων, επιδείνωση των συνθηκών δουλειάς, εξαναγκασμός σε πληρωμές για να αγοράσουν τις αναγκαίες υπηρεσίες από τον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα. Υπονομεύεται η ίδια η υγεία ασθενών και εργαζομένων, πολλές φορές ανεπανόρθωτα. Έρχονται αντιμέτωποι με περικοπές παροχών σε εξετάσεις, φάρμακα, θεραπείες από τα ασφαλιστικά ταμεία, με πολύμηνες λίστες αναμονής για εξετάσεις προληπτικού ελέγχου, για χειρουργεία και θεραπείες ακόμα και σε παθήσεις που ο χρόνος είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Η κατάσταση των δημόσιων νοσοκομείων, των κέντρων υγείας και συνολικά το δημόσιο σύστημα υγείας, είναι αποτέλεσμα συνειδητής και σχεδιασμένης πολιτικής, που στοχεύει στον περιορισμό έως μηδενισμό της κρατικής χρηματοδότησης και της λειτουργίας των μονάδων υγείας σαν επιχειρήσεις με έσοδα και κέρδη από την πώληση των υπηρεσιών. Για τους ασφαλισμένους προωθείται ενιαία και ελάχιστη παροχή υπηρεσιών κατά τα πρότυπα της ελάχιστης προνοιακής σύνταξης και πληρωμή σε ανταποδοτική βάση για το μεγαλύτερο μέρος των υγειονομικών αναγκών. Οι αναδιαρθρώσεις που προωθούνται με το σχέδιο «Καλλικράτης» στην υγεία, τόσο στα νοσοκομεία, όσο και στο Πρωτοβάθμιο επίπεδο, θα αποτυπώσουν τις διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις υγειονομικές περιφέρειες και ανάμεσα στα νοσοκομεία της ίδιας περιφέρειας, ανάλογα με την κοινωνική σύνθεση της περιοχής με κύριο κριτήριο την οικονομική δυνατότητα του πληθυσμού. Αποτελεί ένα στρατηγικής σημασίας βήμα για την πλήρη προσαρμογή του συστήματος υγείας στην επιχειρηματική δράση. Εντάσσεται στην πολιτική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στην πολιτική υπέρ του κεφαλαίου για ακόμη μεγαλύτερη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, για ένταση της εκμετάλλευσης και μεγαλύτερη κερδοφορία.

Το ΠΑΣΟΚ μαζί με τη Νέα Δημοκρατία, ήδη από τη δεκαετία του 1990 έπαιρναν μέτρα που ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο, υπέρ της εμπορευματοποίησης και της επιχειρηματικής δράσης στην υγεία. Και τα σημερινά μέτρα της Κυβέρνησης, αξιοποιούν την οικονομική κρίση, για να χτυπήσουν ακόμα περισσότερο τα λαϊκά δικαιώματα, με μέτρα που έχουν χαρακτήρα μόνιμο και μακροπρόθεσμο.

Ορισμένα ενδεικτικά στοιχεία αποδεικνύουν όχι μόνο τις ευθύνες του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας για το προηγούμενο διάστημα, αλλά και για σήμερα. Δείχνουν γιατί ενώ οι εργαζόμενοι πληρώνουν φόρους, εισφορές και συμμετοχές δεν έχουν τις αναγκαίες υπηρεσίες υγείας και βιώνουν συνεχώς περικοπές από τα ασφαλιστικά ταμεία:

ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία φρόντισαν ώστε από το σύνολο των μαγνητικών και αξονικών τομογράφων, μόνο το 15,2% και το 34,6% αντίστοιχα να είναι στο δημόσιο τομέα.
Οι γραμμικοί επιταχυντές στα δημόσια νοσοκομεία αντιστοιχούν σε 2,2 ανά 1 εκατομμύριο κατοίκων, δηλαδή καλύπτουν μόνο το 1/3 του πληθυσμού.
Για τις μαστογραφίες και test pap τα ραντεβού στα δημόσια νοσοκομεία μπορεί να φτάσουν και τους τρείς μήνες.
Για ακτινοθεραπείες ο χρόνος αναμονής στα δημόσια νοσοκομεία κυμαίνεται από 1,5 έως 3 μήνες.
Οι μισοί νεφροπαθείς – περίπου 5.000 – δε μπορούν να αντιμετωπιστούν από το δημόσιο σύστημα, λόγω έλλειψης υποδομών και προσωπικού.
Στην Αθήνα με πάνω από το 1/3 του πληθυσμού της χώρας υπάρχουν μόνο 2 δημόσια μαιευτήρια και 3 παιδιατρικά νοσοκομεία.
Από τα 2.000 δημόσια κρεβάτια αποκατάστασης που χρειάζονται, υπάρχουν μόνο 200 και αυτά όλα στην Αθήνα, ενώ στο δημόσιο τα κρεβάτια των μονάδων εντατικής θεραπείας είναι περίπου στο 40% από τα αναγκαία, με λίγο προσωπικό και με εφαρμογή τελευταία του θεσμού των δελτίων παροχής υπηρεσιών.
Να γιατί με ευθύνη του ΠΑΣΟΚ όσο και της Νέας Δημοκρατίας, όχι μόνο εμπορευματοποιείται ο δημόσιος τομέας, αλλά αναπτύσσεται και ο ιδιωτικός επιχειρηματικός τομέας με πιο γοργούς ρυθμούς, σε μαιευτήρια, ψυχιατρεία, ογκολογικά θεραπευτήρια, διαγνωστικά κέντρα και κέντρα φυσικής αποκατάστασης, σε όλη σχεδόν τη χώρα. Να γιατί το διάστημα 1997-2007 ο συνολικός τζίρος του ιδιωτικού τομέα από 580 εκ. Ευρώ, υπερδιπλασιάστηκε στα 1, 8 δις. Ευρώ και το 2009 αναμένεται να φτάσει στα 2,3 δις Ευρώ.

Η έλλειψη προσωπικού είναι βασικός παράγοντας της άθλιας κατάστασης που αντιμετωπίζουν ασθενείς στις εφημερίες, με τις λίστες αναμονής, με την έλλειψη βασικών ειδικοτήτων ιδιαίτερα στην επαρχία, αλλά και νοσηλευτικού προσωπικού σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας. Με διπλοβάρδιες με πολλές εφημερίες των γιατρών που ορισμένες φορές είναι απλήρωτες και τις περισσότερες φορές με απαράδεκτη καθυστέρηση στην πληρωμή τους.

Οι τουλάχιστον 25.000 ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό και αντίστοιχα 4.500 γιατρών είναι έργο του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Όπως δικό τους έργο είναι το καθεστώς των επικουρικών συμβασιούχων γιατρών και νοσηλευτών, των συμβάσεων έργου, της μερικής απασχόλησης. Με τα νέα μέτρα η κατάσταση θα γίνει χειρότερη με τραγικές συνέπειες για τους ασθενείς των λαϊκών στρωμάτων.

Είναι πρόκληση και για τους εργαζόμενους και για τους ασθενείς η Κυβέρνηση να χρηματοδοτεί από τον κρατικό προϋπολογισμό για προσλήψεις υγειονομικών με το 0,1% από αυτά που έδωσε στους τραπεζίτες και μάλιστα επικαλούμενη ότι δεν υπάρχουν χρήματα. Η αλήθεια είναι ότι δεν διαθέτει χρήματα για τις λαϊκές ανάγκες, αλλά έχει άφθονο χρήμα για τις ανάγκες του κεφαλαίου. Θα αρκούσε το 1/45 από τον μποναμά προς τους τραπεζίτες για να προσληφθούν οι τουλάχιστον 25.000 νοσηλευτές και 4.500 γιατροί που λείπουν και να καλυφθούν οι στοιχειώδεις ανάγκες για τις εφημερίες των νοσοκομείων.

Η Κυβέρνηση επικαλείται τα ελλείμματα, την κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων και τα χρέη των νοσοκομείων, όταν από κοινού με τη Νέα Δημοκρατία δημιούργησε αυτή την κατάσταση μέσω της δραστικής μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης, των ανείσπρακτων εργοδοτικών εισφορών που παράνομα παρακρατούν, όπως και τις πληρωμένες εισφορές των εργαζομένων και τη μετακύληση των δαπανών στους εργαζομένους. Αυτό συνετέλεσε ώστε για τα λαϊκά στρώματα να μην είναι δωρεάν και να αγοράζουν λιγότερες και ακριβότερες υπηρεσίες υγείας. Με διεύρυνση του αριθμού των ασθενών που καταταλαιπωρείται για υποτυπώδεις υπηρεσίες γιατί δεν έχει να πληρώσει. Ενδεικτικά:

ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία την δεκαπενταετία (1992-2007) μείωσαν την κρατική συμμετοχή στις δημόσιες δαπάνες υγείας από 41,4% στο 27% και αύξησαν την αντίστοιχη συμμετοχή των ασφαλιστικών ταμείων από 58,6 % στο 73%.
Μεταξύ 1999-2006 μείωσαν τα έσοδα των δημόσιων νοσοκομείων από τον κρατικό προϋπολογισμό από 8,19% στο 3,5% και αντίστοιχα αύξησαν τα έσοδα από τα νοσήλια από 75,98% στο 82,13%. Το 2010 προβλέπουν 42 εκ. ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό για δαπάνες λειτουργίας όλων των νοσοκομείων και των κέντρων υγείας, που είναι 8 φορές μικρότερο από το αντίστοιχο του 2009.
Τη δεκαετία του 1990 αύξησαν τα νοσήλια κατά 806% .
Το ΠΑΣΟΚ το 1998 καθιέρωσε το ενοποιημένο κλειστό νοσήλιο, επιβαρύνοντας επιπλέον τα ασφαλιστικά ταμεία, δηλαδή τους εργαζομένους με μια σειρά από φάρμακα και εξετάσεις. Οδήγησε σε αυξήσεις από 29% - έως 64% ανάλογα με τη θέση νοσηλείας.
Το ΠΑΣΟΚ θεσμοθέτησε τη μετατροπή του 20% των κρεβατιών των δημόσιων νοσοκομείων σε Α’ και Β’ θέσεις για να εισπράττονται ακριβότερα νοσήλια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το νέο ογκολογικό νοσοκομείο «Αγ. Ανάργυροι» που όλα τα κρεβάτια της χειρουργικής κλινικής έχουν μετατραπεί σε διακεκριμένες «θέσεις».
ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία σε ότι έχει σχέση με την πρωτοβάθμια φροντίδα και περίθαλψη, όλα αυτά τα χρόνια προωθούν την ιδιωτικοποίησή της, μέσω της υποβάθμισης του δημόσιου και ταυτόχρονα των συμβάσεων με τον επιχειρηματικό τομέα. Τώρα επιδιώκουν με τη δημιουργία «δικτύων παροχής πρωτοβάθμιας φροντίδας», την ανάθεσή της με τους ίδιους όρους πληρωμής στον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα, στον εμπορευματοποιημένο δημόσιο, στους δήμους και στις ΜΚΟ, μετατρέποντας τα ασφαλιστικά ταμεία σε οργανωμένους φορείς προώθησης πελατών. Η σχέση ασθενή «πελάτη» - επιχειρηματία θα πάρει βαθύτερη και πιο ολοκληρωμένη μορφή με αυτό το σχέδιο της Κυβέρνησης, με την κρατική ευθύνη να περιορίζεται σε ελάχιστο επίπεδο υπηρεσιών.

Είναι φανερό ότι όλα αυτά τα προβλήματα που σχετίζονται με το βασικό δικαίωμα των λαϊκών στρωμάτων στην υγεία και στη ζωή, είναι αποτελέσματα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, του σκοπού της παραγωγής, που υποτάσσει τα πάντα στην υπηρεσία του κέρδους και της εκμετάλλευσης. Γι’ αυτό ενώ οι δυνατότητες της επιστήμης της τεχνολογίας και της παραγωγικότητας θα μπορούσαν να λύσουν όλα τα προβλήματα και να ικανοποιήσουν τις λαϊκές ανάγκες, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις καπιταλιστικές κοινωνίες. Υπάρχει σύγκριση, η οποία και σηματοδοτεί που βρίσκεται η λύση, που πρέπει να κατευθύνονται η ταξική πάλη, ο καθημερινός αγώνας. Αυτά που αντικειμενικά δε μπορεί να λύσει σήμερα ο καπιταλισμός, στο σοσιαλισμό είχαν λυθεί στο μέγιστο βαθμό εδώ και πάνω από 60 χρόνια, που στην πράξη η υγεία ήταν κατοχυρωμένο λαϊκό, κοινωνικό και δωρεάν δικαίωμα. Καμιά παραλλαγή στη διαχείριση του σημερινού συστήματος, σοσιαλδημοκρατική, νεοφιλελεύθερη ή αυταπάτες του τύπου « ο άνθρωπος πάνω από τις αγορές» όχι μόνο δε δίνει λύση, αλλά οξύνει τα προβλήματα, αφαιρεί το δικαίωμα των εργατών, των αυτοαπασχολούμενων, των φτωχών αγροτών , των νέων, των γυναικών σε σύγχρονες υπηρεσίες υγείας.

Ο τομέας υγείας σαν μέρος του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος, αντιμετωπίζεται από την κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα της πλουτοκρατίας σαν κόστος, που εμποδίζει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρήσεων. Γι’ αυτό περιορίζουν τις κρατικές- εργοδοτικές δαπάνες και τις κοινωνικές παροχές και ενισχύουν την ανταποδοτικότητα, δηλαδή την αύξηση των πληρωμών από τους εργαζόμενους για την αγορά ιατροφαρμακευτικών υπηρεσιών, ενώ ήδη επιπλέον πληρώνουν φόρους, ασφαλιστικές εισφορές, συμμετοχές στις δαπάνες και «φακελάκια».

Η απαράδεκτη κατάσταση που υπάρχει στα δημόσια νοσοκομεία και τα κέντα υγείας, είναι αποτέλεσμα της υποχρηματοδότησης και των περικοπών, με σοβαρές επιπτώσεις τόσο στους ασθενείς, όσο και στους εργαζόμενους υγειονομικούς. Αυτό σημαίνει δραστικό περιορισμό στη δυνατότητα κάλυψης των λαϊκών αναγκών στην υγεία από τις δημόσιες μονάδες και αντίστοιχα όλων των δικαιωμάτων των υγειονομικών και της επιδείνωσης των συνθηκών δουλειάς.

Ο δημόσιος τομέας αποτελεί και πεδίο κερδοφορίας των επιχειρηματιών στο φάρμακο, στην ιατρική τεχνολογία και στα αναλώσιμα υγειονομικά υλικά. Τα αντίστοιχα μονοπώλια έχουν διεισδύσει στις δημόσιες υγειονομικές μονάδες, υπάρχει πλήρης εξάρτηση από αυτά και καθορίζουν τις τιμές, τους τρόπους προώθησης των προϊόντων και κατ’ επέκταση το ύψος της δαπάνης. Στο κυνήγι του κέρδους και του ανταγωνισμού, αναπτύσσονται και τα φαινόμενα διαφθοράς, με τις μίζες, την κατευθυνόμενη συνταγοργράφηση, τα "επιστημονικά ταξίδια", κλπ. Η δυνατότητα εκπαίδευσης των γιατρών, η αναγκαία παρακολούθηση των νέων εξελίξεων στην επιστήμη, εξαρτάται και καθορίζεται, με ευθύνη του κράτους και όλων των κυβερνήσεων, σχεδόν αποκλειστικά από τις φαρμακευτικές και τις εταιρείες βιοϊατρικής τεχνολογίας. Όσο υπάρχει επιχειρηματική δράση, όσες ρυθμίσεις και να γίνουν όχι μόνο δεν θα λύνουν το πρόβλημα, αντίθετα θα το οξύνουν. Η κυβέρνηση όταν μιλάει για περιορισμό της σπατάλης στα φάρμακα, για περιορισμό των δαπανών, αναφέρεται στη μείωση των κρατικών και εργοδοτικών δαπανών, τη μεταφορά τους στους εργαζόμενους και όχι για συνολική μείωση της δαπάνης και δωρεάν παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στο λαό.

Κριτήριο των θέσεων του ΚΚΕ για την υγεία αποτελεί το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι είναι οι αποκλειστικοί παραγωγοί όλου του τεράστιου πλούτου υπάρχει και που μπορεί να καλύψει πλήρως, δωρεάν, αξιοποιώντας όλα τα σύγχρονα μέσα και τις ανάγκες σε υπηρεσίες υγείας για την πρόληψη, θεραπεία και αποκατάσταση, όλου του πληθυσμού χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Αυτό απαιτεί την ανάπτυξη ενός ενιαίου συστήματος υγείας με κεντρικό σχεδιασμό, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν, με κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης, με πλήρη χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό. Με κοινωνικοποίηση όσων επιχειρηματικών μονάδων της υγείας πληρούν τις προϋποθέσεις.

Σε αυτή την κατεύθυνση το ΚΚΕ στηρίζει του αγώνες του ταξικού κινήματος, της συμμαχίας των εργατοϋπαλλήλων, αυτοαπασχολούμενων και φτωχών αγροτών και διεκδικεί:

Την πλήρη κάλυψη των νοσοκομείων και των κέντρων υγείας με πρόσληψη όλου του αναγκαίου προσωπικού, όλων των κλάδων και ειδικοτήτων με σχέση εργασίας μόνιμης, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, με 5νθήμερο, 6ωρο, 30ωρο και 1 εφημερία τη βδομάδα στους γιατρούς, ώστε να καλύπτονται πλήρως όλες οι ανάγκες.
Άμεση και χωρίς όρους και προϋποθέσεις μονιμοποίηση, όλων των επικουρικών γιατρών και νοσηλευτών, των εργαζόμενων με μπλοκάκια και των συμβασιούχων.

Πρόσληψη όλων των ανέργων γιατρών και νοσηλευτών. Μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων των ιδιωτικών συνεργείων.
Ένταξη των αυτοαπασχολούμενων υγειονομικών στο δημόσιο σύστημα υγείας.
Ανάπτυξη δημόσιων δωρεάν κέντρων υγείας σε όλη τη χώρα, στις πόλεις και την περιφέρεια με κριτήρια πληθυσμιακά, επιδημιολογικά, γεωγραφικά, με κατεύθυνση την πρόληψη, τη σύνδεσή τους με την οικογένεια, τους τόπους δουλειάς, εκπαίδευσης και άθλησης, τη μητέρα, το παιδί.
Να καλυφθούν όλα τα νοσοκομεία και τα κέντα υγείας με επαρκή σε αριθμό και σύγχρονο ιατρομηχανολογικό εξοπλισμό.
Κάλυψη των χρεών των δημόσιων νοσοκομείων από τον κρατικό προϋπολογισμό. Κάλυψη των ελλειμμάτων των ασφαλιστικών ταμείων από το κράτος και τους επιχειρηματίες. Φορολόγηση του κεφαλαίου με 45%.
Απαγόρευση των συμβάσεων των ασφαλιστικών ταμείων με τον ιδιωτικό επιχειρηματι–κό τομέα στην υγεία.
Σε όλο τον πληθυσμό βιβλιάριο υγείας χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Καμιά πληρωμή ή συμμετοχή στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εργαστηριακές εξετάσεις, νοσήλια και θεραπείες. Κατάργηση των εισφορών των εργαζομένων, αυτοαπα–σχολούμενων, αγροτών και των συνταξιούχων στον κλάδο υγείας.
Απαγόρευση της νυχτερινής βάρδιας στις εγκύους μέχρι την προσχολική ηλικία των παιδιών τους και στους εργαζόμενους των μονογονεϊκών οικογενειών, μέχρι την ηλικία των 10 χρόνων των παιδιών τους.
Δημόσιο καθολικό, υποχρεωτικό ασφαλιστικό σύστημα. Σύνταξη στα 60 χρόνια στους άντρες, 55 στις γυναίκες και 55 – 50 αντίστοιχα στα Βαρέα Ανθυγιεινά.
Εξασφάλιση μέτρων υγιεινής και ασφάλειας με συγκρότηση κρατικού σώματος γιατρών εργασίας και τεχνικών ασφαλείας και λειτουργίας τους στα κέντρα υγείας.
1.400€ βασικό μισθό, 1.700€ καθαρά στους νεοεισερχόμενους ειδικευόμενους. Έγκαιρη πληρωμή των εφημεριών ως υπερωριακή απασχόληση.

ΕΠΕΡΩΤΑΤΑΙ η Κυβέρνηση για την επιδείνωση της κατάστασης στις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας από το δημόσιο σύστημα και την πολιτική της.

Οι βουλευτές
Αλέκα Παπαρήγα
Γιάννης Γκιόκας

Γιάννης Ζιώγας

Κώστας Καζάκος

Σοφία Καλαντίδου

Λιάνα Κανέλλη

Νίκος Καραθανασόπουλος

Διαμάντω Μανωλάκου

Γιώργος Μαρίνος

Γιώργος Μαυρίκος

Νίκος Μωραΐτης
Αποστόλης Νάνος
Βέρα Νικολαΐδου

Νίκος Παπακωνσταντίνου

Θανάσης Παφίλης

Γιάννης Πρωτούλης

Σταύρος Σκοπελίτης

Αντώνης Σκυλλάκος

Άγγελος Τζέκης

Σπύρος Χαλβατζής

Μπάμπης Χαραλάμπους