Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

ΣΩΣΤΕ ΤΑ ΔΑΣΗ ΜΑΣ

Αγαπητή ΡΕΣΠΕΝΤΖΑ,
Παίρνοντας αφορμή από την ανάρτηση "Καταστρέφουν τα δάση για καυσόξυλα» 29 Απριλίου 2012 θέλω να σημειώσω τα εξής:
Δεκαετίες τώρα ανάμεσα στις επισημάνσεις και τα πάγια αιτήματα των Δασικών Υπαλλήλων είναι η αναθεώρηση και κωδικοποίηση της Δασικής Νομοθεσίας και τροποποίηση αναχρονιστικών διατάξεων.
Μια διάταξη που έπρεπε να εκσυγχρονιστεί ήταν και αυτή του άρθρου 268 Ν.Δ. 86/69 περί καθορισμού των πταισματοδικών παραβάσεων με τα σημερινά ισχύοντα οικονομικά δεδομένα.

Το όριο των χιλίων (1.000) δραχμών του σχετικού άρθρου ήταν τα 2/3 κατώτατου μισθού δημοσίου υπαλλήλου ΥΕ που ανέρχονταν τότε στις 1.500 δρχ. (Ν.Δ. 4548/1966).
Επί δεκαετίες το ποσό των 1.000 δρχ. ήταν ανεδαφικό και είναι αξιοπερίεργο που τόσα χρόνια δεν άλλαξε παρά τις συνεχείς επισημάνσεις από μέρους των Δασικών Υπαλλήλων.
Ειδικά μετά την ένταξή μας στο ΕΥΡΩ το ύψος των 2,93 € θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τουλάχιστον «αστείο».
Σήμερα που με το τελευταίο (κουρεμένο) μισθολόγιο (Ν.4024/2011) ο κατώτατος αυτός μισθός αν(κατ)έρχεται στα 780,00 €, ποσό των 2/3 για τότε θα έπρεπε να παραμείνει στο 1/27;
Όσον αφορά για τους φόβους του συντάκτη της ανάρτησης και ειδικά για τον τίτλο έχω να σημειώσω τα εξής:
Σε κάθε δασική παράβαση στην περίπτωση τελεσίδικης καταδικαστικής απόφασης ανεξάρτητα από το αν είναι πταίσμα ή πλημμέλημα:
 Το ύψος της ζημίας που προκαλείται εισπράττεται από το Δημόσιο με βάση τη δικαστική απόφαση.
 Τα όποια προϊόντα, εργαλεία ή μέσα κατασχεθούν δημεύονται με βάση τη δικαστική απόφαση.
 Η ζημία για να αναφερθούμε στα καυσόξυλα που αναφέρει ο συντάκτης υπολογίζεται:
 Πόσα δένδρα υλοτόμησε για να παραχθούν τα καυσόξυλα ενός τόνου.
 Πόσο μίσθωμα έχασε το Δημόσιο.
 Ποιά η ηθική ζημία που υπέστη το Δημόσιο, η οποία υπολογίζεται με βάση το μέγεθος της παράβασης τη ροπή – το «θράσος» του παραβάτη κ.ο.κ.
 Η αναλογούσα εμπορική αξία των προϊόντων, στην περίπτωση κατάσχεσης και δήμευσης εισπράττεται κατά τον εκπλειστηριασμό τους και σε περίπτωση αδυναμίας κατάσχεσης, προστίθεται στη ζημία.
 ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Για την παραγωγή (1) τόνου καυσόξυλων δρυός διαμέτρου 15 εκ και μήκους 1,5 μ. θα υλοτομηθούν έστω (15) άτομα δρυός.
 Για την αντικατάσταση αυτών των δένδρων θα απαιτηθούν περίπου 15Χ3=45,00 € (Η τιμή είναι ενδεικτική και αυξάνεται ανάλογα με την ηλικία των δένδρων).
 Στην περίπτωση που υπάρχει αποψιλωθείσα – εκχερσωθείσα έκταση υπάρχει και ζημία ανά στρέμμα που καθορίζεται με βάση ειδικό συντελεστή
 Διαφυγόν μίσθωμα 10,08 €
 Ηθική ζημία του Δημοσίου. Εναπόκειται στην κρίση του υπαλλήλου συνεκτιμώντας τα γεγονότα. Συνήθως δεν είναι κατώτερη από το άθροισμα των άλλων δύο προηγουμένων, στη προκειμένη περίπτωση 55,08€ 
 Αγοραία τιμή σύμφωνα με τα στοιχεία του συντάκτη 67,72€, η οποία προστίθεται στην περίπτωση που τα προϊόντα απομακρύνθηκαν και δεν ήταν δυνατή η κατάσχεση και δήμευσή τους.
 Το κατώτερο λοιπόν η ζημία για (1) τόνο καυσόξυλα δρυός υπολογίζεται σε 110,08 € χωρίς τα προϊόντα και 177,88€ με τα προϊόντα.
 Άρα το πταίσμα αφορά λιγότερους από 5,5 τόνους.
 Η ΚΛΟΠΗ (δασικών προϊόντων) που αναφέρει ο συντάκτης δεν είναι δασική παράβαση. Είναι ποινικό αδίκημα και αποτελεί πλημμέλημα.
Το πταίσμα παραγράφεται σε ένα χρόνο, πράγμα που υποχρεώνει τον αρμόδιο Δασικό Δημόσιο Κατήγορο, που είναι ο Δασάρχης, ή ο Δασονόμος της περιοχής, να επισπεύσει την εισαγωγή της υπόθεσης σε δίκη.
Συγχρόνως πετυχαίνεται και αποσυμφόρηση της αρμόδια Εισαγγελίας.
Να σημειωθεί ότι οι Δασικοί Υπάλληλοι είναι Ειδικοί προανακριτικοί Υπάλληλοι και με την ιδιότητα αυτή έχουν προϊστάμενο τον αρμόδιο Εισαγγελέα και όχι τους υπηρεσιακούς, ή πολιτικούς προϊσταμένους τους.
Η μέχρι τώρα αδράνεια των αρμοδίων για την τροποποίηση αυτής της διάταξης οφείλεται στη συνήθη αμέλεια της Ελληνικής δημόσια διοίκησης, η οποία προφανώς «ξύπνησε» με τη μεταφορά των αγρονομικών παραβάσεων στη Δασική Υπηρεσία και διαπίστωσε «προς έκπληξίν της» ότι στα αγροτικά αδικήματα το όριο αυτό είναι 300,00 ΕΥΡΩ.
Η Δασική Νομοθεσία, που η αρχή της ανάγεται στα 1836 είναι ένα γερό όπλο στον Έλληνα Δασικό που θα γίνει πιο δυνατό με την κωδικοποίηση και εκσυγχρονισμό της.
Το δυστύχημα για τα Δάση μας δεν είναι η Νομοθεσία, αλλά οι πολιτικές που κατάντησαν τη Δασική Υπηρεσία έρμαιο σε πειραματισμούςαντίθετους και πέρα από τη Δασική Επιστήμη και τη διεθνή Δασική Πρακτική.
Το Δάσος σήμερα με την τόσο ανάγκη σε καύσιμη ύλη δεν θα σωθεί με τη διατήρηση του ορίου για τα πταίσματα των 3,93€, αλλά με την ευαισθητοποίηση του «ανάλγητου κράτους» απέναντι στον ορεινό κάτοικο και τη χρηματοδότηση προγραμμάτων καυσοξύλευσης (και όχι μόνο), προγράμματα που ανόρθωσαν σε (αντικειμενικά) δύσκολους καιρούς την Ελληνική Ύπαιθρο, η οποία περνάει πλέον από τον μαρασμό της περασμένης εικοσαετίας στην καταρράκωση και στην απόγνωση.
Ο αναντικατάστατος πυλώνας στήριξης της Ελληνικής Υπαίθρου, η Δασική Υπηρεσία πνέει τα λοίσθια και οι κάθε λογής αρμόδιοι από τα τσιμεντοκούτια γραφεία τους διατείνονται ότι «πασχίζουν» για τα Δάση και το Φυσικό Περιβάλλον της Πατρίδας μας… 
Αυτά για την ώρα
Ιωάννης Ν. Κέκερη
Μέλος Δ.Σ. Πανελλήνιας Ένωσης Δασοπόνων
& Διαχειριστών Φυσικού Περιβάλλοντος
Επίτιμος Πρόεδρος Δασοπόνων Μακεδονίας - Θράκης

Δεν υπάρχουν σχόλια: