Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 36η ΕΠΕΤΕΙΟ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Αγαπητοί προσκεκλημένοι,
Βρισκόμαστε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε τους πρωταγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα. Τους οφείλουμε πολλά για τη συμβολή τους στην αποκατάσταση της δημοκρατίας και για την προσφορά ενός προτύπου στάσης ζωής και σκέψης.
Εκφράζουμε όλοι την αλληλεγγύη μας στον κυπριακό ελληνισμό, που αγωνίζεται για την επανένωση της Κύπρου. Για να πέσει το τελευταίο τείχος της Ευρώπης, για να αρθούν τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής και κατοχής, για να μπει οριστικό τέλος στη διχοτόμηση που προσβάλλει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Αγαπητοί προσκεκλημένοι,
Με το βίαιο ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης έκλεισε ...>>>>>>>

ένας ιστορικός κύκλος για την ελληνική δημοκρατία. Αυτός που ξεκίνησε το 1974. Στη διάρκειά του, η Ελλάδα γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη, οι κοινωνικές ανισότητες αμβλύνθηκαν, οι δημοκρατικοί θεσμοί στερεώθηκαν και βάθυναν.
Κατακτήσεις αυτονόητες για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όχι όμως για την πατρίδα μας, λόγω της ταραγμένης ιστορικής της πορείας στον 20ό αιώνα.
Παρά την άνοδο του βιοτικού επιπέδου, η διοίκηση δεν εκσυγχρονίστηκε, οι σχέσεις πολιτών και πολιτικού συστήματος παρέμειναν πελατειακές, το κράτος δικαίου δεν αναπτύχθηκε επαρκώς. Στην ελληνική κοινωνία επικράτησαν νοοτροπίες κοντόθωρες και τελικά καταστροφικές.
Η Ελλάδα έγινε δημοκρατία, αλλά όχι σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία. Και για πολλά χρόνια πορεύτηκε με αυτή την αντίφαση.
Δεν μπορέσαμε, παρά τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις, να φτιάξουμε μία υγιή και ευρεία παραγωγική βάση για τη χώρα. Ούτε δομές διαφανούς διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας. Παρακολουθήσαμε την πορεία των δημοσίων οικονομικών άβουλα.
Δεν ήταν στο χέρι μας να επηρεάσουμε τις παγκόσμιες οικονομικές εξελίξεις. Αλλά η κατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου δεν είναι η απάντηση. Είναι κίνηση πανικού απέναντι στην ανεξέλεγκτη ισχύ των χρηματαγορών και των κερδοσκόπων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πληρώσει τη μέχρι τώρα αδιαφορία της για την πορεία του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Θα ξεπεράσει, όμως, την κρίση γιατί οι οικονομικές και κοινωνικές αντοχές της είναι επαρκείς και τα κοινά συμφέροντα των λαών της ισχυρά.
Αγαπητοί προσκεκλημένοι,
Παρά τη διεθνή συγκυρία, αν είμαστε ειλικρινείς, θα αναγνωρίσουμε ότι η ευθύνη για την ελληνική παρακμή βαραίνει κυρίως την πολιτική τάξη, που έχει την υποχρέωση να καθοδηγεί τις εξελίξεις. Η αποδοκιμασία που δέχεται σήμερα το πολιτικό σύστημα είναι πολλές φορές ακατέργαστη μέσα στη γενίκευσή της, είναι όμως - στον πυρήνα της - δίκαιη.
Η κρίση δεν είναι ίδια για όλους. Κάποιοι χάνουν κέρδη, για πολλούς μειώνονται μισθοί και συντάξεις, άλλοι χάνουν τις δουλειές τους, δηλαδή τα πάντα.
Η μεσαία τάξη, η οποία ήταν για δεκαετίες ο κοινωνικός χώρος της ελληνικής ευημερίας, κλονίζεται και βιώνει συναισθήματα πρωτοφανούς ανασφάλειας. Οι πιο αδύναμοι φτάνουν στα όρια της επιβίωσης.
Η διαμαρτυρία είναι δίκαιη και δικαιολογημένη, όχι όμως όταν εκφράζεται με συντεχνιακό αυτισμό και αδιαφορία για την κοινωνική πλειοψηφία.
Με λίγα λόγια, αυτό που ονομάζουμε κοινωνική συνοχή κινδυνεύει σοβαρά.
Η ιστορία μας έχει δώσει αρκετά παραδείγματα άσχημων εξελίξεων, κάτω από τέτοιες ή παρόμοιες συνθήκες κρίσης. Στον αντίποδα των κοινωνικών αγώνων, στο έδαφος της απελπισίας και του οικονομικού αδιεξόδου, μπορεί να ανθίσει η βία, ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, η οπισθοδρόμηση. Έχουμε δει στην Ιστορία, κράτη να παραλύουν μπροστά σε τέτοιες εξελίξεις και αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο από την ελληνική πολιτική τάξη σήμερα: Να κάνει τη δημοκρατία να λειτουργήσει μέσα στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης.
Αυτό απαιτεί να γίνουν αλλαγές που δεν έγιναν για δεκαετίες. Στις οικονομικές και διοικητικές δομές, στη σκέψη και στις στάσεις ζωής.
Η ανάγκη είναι το ισχυρότερο κίνητρο. Αν η κοινωνία, οι πολίτες πειστούν ότι το κράτος, ο μέχρι τώρα μεγαλύτερος παραβάτης, εφαρμόζει πρώτα το ίδιο τους νόμους, ότι η ισονομία ισχύει για όλους, χωρίς εξαιρέσεις για τους ισχυρούς, ότι οι προβλέψεις του Συντάγματος δεν είναι κενό γράμμα, ότι τα οικονομικά βάρη κατανέμονται δίκαια, ότι η παιδεία και η υγεία δεν προσφέρονται μόνο στους προνομιούχους, τότε, παρά την κρίση, παρά τη φτώχεια, που αναπόφευκτα πλήττει μεγαλύτερα στρώματα του πληθυσμού, μπορούμε να περιμένουμε διέξοδο.
Αγαπητοί προσκεκλημένοι,
Ό,τι αρνητικό έγινε τις τελευταίες δεκαετίες σ’αυτόν τον τόπο, ας μην ξεχνάμε ότι έγινε εις βάρος της νέας γενιάς. Σε αυτούς παραδίνουμε μία χώρα που έφτασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, μία χώρα που για πολλά χρόνια ακόμη θα πρέπει να πληρώνει το δυσβάστακτο δημόσιο χρέος. Δεν έχουν ευθύνη οι νέοι άνθρωποι γι’αυτή την πορεία, υφίστανται όμως τις συνέπειές της. Το λιγότερο που τους οφείλουμε είναι να τους διασφαλίσουμε καλύτερη παιδεία, την ένταξή τους στην παραγωγή, να τους δώσουμε δηλαδή προοπτική και επομένως, να δώσουμε προοπτική και στη χώρα.
Σας ευχαριστώ όλους για την παρουσία σας σήμερα, εδώ.-

Πολιτιστικές Εκδηλώσεις Για τις αλησμόνητες πατρίδες - Σήμαντρα 2010

ΠΗΓΗ

36 χρόνια από την πτώση της χούντας.

Λόγω της οικονομικής κρίσης ...



...αδυνατώ να βγάλω το μήνα μου, για το λόγο αυτό: Αποφάσισα να σταματήσω τη Γυμναστική, μπορείς να την αρχίσεις εσύ αγοράζοντας το ποδήλατο Γυμναστικής μόνο με 150 Ευρώ!
Την προσευχή μου στον Ύψιστο δε θα τη σταματήσω, θα πουλήσω όμως την υφαντή εικόνα της Παναγίας, που έφτιαξε με μεράκι η μακαρίτισσα η γιαγιά μου, μόνο με 150 Ευρώ (διαστάσεις 80Χ40).
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Υ.Γ.
Για επικοινωνία μαζί μου μέσω της ΡΕΣΠΕΝΤΖΑΣ

ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΑ 36 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

Έχει επιβεβαιωθεί όλα αυτά τα χρόνια ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν γιατρεύεται. Η δημοκρατία που εγκαθιδρύθηκε μετά την κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας είναι ταξική και υποκριτική. Τα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα υπάρχουν μόνο σε χαρτιά. Στην πράξη οι εργαζόμενοι ζουν στο καθεστώς της εργοδοτικής τρομοκρατίας, των διώξεων για συνδικαλιστική δράση, του αντικομμουνισμού, της πιο ανελέητης εκμετάλλευσης. Μοναδική διέξοδος για το λαό είναι η συσπείρωση και η συμμαχία του, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για τη δική του εξουσία.
ΑΘΗΝΑ 23/07/2010 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ανοιχτό τουρνουά scrabble στην Ιερισσό

Ο Όμιλος Σκραμπλ Θεσσαλονίκης (ΟΣΘ) και η Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση Σταγείρων - Ακάνθου διοργανώνουν το ανοιχτό τουρνουά Σκραμπλ «Θαλάσσιο …Σκραμπλ» το Σάββατο 24 και την Κυριακή 25 Ιουλίου 2010 στο Κέντρο Πολιτισμού στην Ιερισσό Χαλκιδικής.
Όλοι οι φίλοι του παιχνιδιού καθώς και οι άνθρωποι που θα ήθελαν να μάθουν περισσότερα για το Σκραμπλ και τη μεγάλη του παρέα, είναι ευπρόσδεκτοι για να γνωριστούμε, να διασκεδάσουμε και να συζητήσουμε για τη γλώσσα και τα …τερτίπια της. Οι αγώνες θα γίνουν με το Ελβετικό ...>>>>>>>

Σύστημα σε 4 ή 5 γύρους και κριτήρια στις ισοβαθμίες θα είναι οι βαθμοί bucholtz (απόδοση των αντιπάλων κάθε παίκτη). Η συμμετοχή στο Τουρνουά θα είναι ελεύθερη και και για περισσότερες πληροφορίες στη γραμματεία του Κέντρου Πολιτισμού 2377021130, info@ierissos.gr ή στο τηλ. 6977007048, κος Παπαβλασίου Ιωάννης. Τα μέλη του ΟΣΘ θα είναι ανά πάσα στιγμή στη διάθεση του κοινού για να παρέχουν τις γνώσεις τους και τη βοήθειά τους, σε ότι αφορά τα «μυστικά» του αγωνιστικού Σκραμπλ. Η μεγάλη παρέα του Σκραμπλ όμως διασκεδάζει και …χωρίς Σκραμπλ: τις μεσημεριανές ώρες που τα «γράμματα» θα …ξεκουράζονται στο σακούλι τους, θα γνωρίσουμε όλοι μαζί τις υπέροχες παραλίες της Ιερισσού, βουτώντας στα καταγάλανα νερά τους κι απολαμβάνοντας ένα ωραιότατο μπάνιο! Το Σκραμπλ πάει με όλα και παντού: «Θαλάσσιο …Σκραμπλ» λοιπόν και καλή διασκέδαση!

Σε όλη τη διάρκεια του Τουρνουά θα σερβίρονται καφέδες, νερό και αναψυκτικά, χορηγία του Κέντρου Πολιτισμού. Μετά το τέλος των αγώνων θα υπάρξει μπουφές υπό τον ήχο των χειροκροτημάτων για τους νικητές και beach ξεφάντωμα «να ΄ταν τα νιάτα 2 φορές».

Το πρόγραμμα του τουρνουά είναι:

Σάββατο 24 Ιουλίου 2010
έως 09:30 γνωριμία – ενημέρωση - δηλώσεις συμ/χής
10:00 - 11:15 1ος αγώνας
11:45 - 12:30 2ος αγώνας

12:30 - 19:00 Ελεύθερο πρόγραμμα με φαγητό, ύπνο και …μπάνιο

19:00 - 20:15 3ος αγώνας
20:15 - Έξοδος «όποιος πρόλαβε την …Ιερισσό είδε»

Κυριακή 25 Ιουλίου 2010
10:00 - 11:15 4ος αγώνας
11:45 - 12:30 5ος αγώνας

Παρά την μακρόχρονη ιστορία της γλώσσας μας, το Αγωνιστικό Σκραμπλ ήταν ανύπαρκτο στην Ελλάδα, μέχρι το 2000 οπότε ο όμιλος Σκραμπλ Καστοριάς, πρωτοπόρος στη δημιουργία και ανάπτυξη του Ελληνικού Αγωνιστικού Σκραμπλ, δίνει στο παιχνίδι, που μέχρι τότε παιζόταν ως ένα απλό επιτραπέζιο παιχνίδι μεταξύ φίλων, άλλη διάσταση.

Το Σκραμπλ οργανώνεται, αποκτά κανόνες, όρους αποδοχής λέξεων και αρχίζει να εξαπλώνεται με την αγωνιστική του πλέον μορφή. Αρχικά ο όμιλος Σκραμπλ Καστοριάς και στη συνέχεια ο όμιλος Σκραμπλ Πτολεμαΐδας διοργανώνουν τοπικά πρωταθλήματα και τουρνουά. Το 2005 παίρνει σάρκα και οστά το 1ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Σκραμπλ, στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Games Festival και σιγά σιγά αρχίζουν να δημιουργούνται οι άλλοι όμιλοι στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Οι φίλοι του Σκραμπλ συσπειρώνονται γύρω από το ταμπλό, που τους δίνει την ευκαιρία να μεγαλουργήσουν με την ελληνική γλώσσα, παίζοντας «συστηματικά» σε στενό τοπικό επίπεδο καθώς και σε επίπεδο πανελλήνιων διοργανώσεων.

Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν 4 όμιλοι που συστήθηκαν επίσημα (Καστοριά, Πτολεμαΐδα, Θεσσαλονίκη και Αθήνα) και λειτουργούν με τη μορφή πολιτιστικών σωματείων, καθώς και ομάδες παικτών σε άλλες πόλεις που δεν έχουν αποκτήσει ακόμη νομική μορφή. Η ανάγκη να βελτιώνονται και να εμπλουτίζονται οι κανόνες του παιχνιδιού οδήγησε, πολύ σύντομα, στη σκέψη της δημιουργίας και ενός άτυπου θεσμικού οργάνου, στο οποίο εκπροσωπείται ο κάθε όμιλος. Έτσι δημιουργήθηκε η Πανελλήνια Ένωση Σκραμπλ (Π.Ε.Σ.), η οποία οργάνωσε και δικό της ιστότοπο στο διαδίκτυο (www.greekscrabble.gr), όπου μπορεί κανείς να βρει καταχωρημένες όλες τις πληροφορίες για το Ελληνικό Αγωνιστικό Σκραμπλ και για το σύνολο των διοργανώσεων σε τοπικό και πανελλήνιο επίπεδο.

Γιάννης Μπουτάρης: Με ενοχλεί το «συμπρωτεύουσα»

«Γουστάρεις, Μπουτάρης;».
Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, ο ανεξάρτητος κυρ Γιάννης που έχουν στην καρδιά τους οι έλληνες σομελιέ διεκδίκησε τον Δήμο Θεσσαλονίκης- και έπιασε ποσοστό 16%. Τότε, η ευκαιρία για αλλαγή κατεύθυνσης της πόλης χάθηκε, το ΠΑΣΟΚ δεν είχε στηρίξει την υποψηφιότητά του. Σήμερα, οι Θεσσαλονικείς έχουν ακόμη μία ευκαιρία. Και ο Γιάννης Μπουτάρης ετοιμάζεται για όλα τα ενδεχόμενα.
Λεπτός, αεικίνητος, μαχητικός. Πάντα καλοντυμένος, συνήθως σπορτίβ παρά την ηλικία του. Στο ένα αυτί έχει σκουλαρίκι. Οι Θεσσαλονικείς μπορούν να τον δουν οπουδήποτε κυλάει η ζωή στην πόλη. Στην αγορά Μοδιάνο, στην παραλιακή να βαδίζει γρήγορα, στα καφέ της Αριστοτέλους, στις καλλιτεχνικές ...>>>>>>>

εκδηλώσεις του λιμανιού, σε εκθέσεις φωτογραφίας και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Ταξιδεύει συχνά. Αγαπημένος του προορισμός στο εξωτερικό, η Βιέννη. Στην Ελλάδα, τα Σαββατοκύριακα προσπαθεί να βρίσκεται στις Πρέσπες. Ή στο Νυμφαίο, το χωριό του- όπου λειτουργεί πάρκο για την προστασία της καφέ αρκούδας στο πλαίσιο της δραστηριότητας του Αρκτούρου, της περιβαλλοντικής οργάνωσης που ο ίδιος ίδρυσε.

Σπουδαίος οινοποιός, ο Γιάννης Μπουτάρης χάρη στη σιδερένια του θέληση κατάφερε να γίνει το θετικό είδωλο όταν έπειτα από χρόνια αλκοολισμού πέτυχε να απεξαρτηθεί, να επανενταχθεί στη ζωή αλλά και να μην «κουκουλώσει» αυτή την περιπέτειά του. Δεν ντράπηκε να ομολογήσει ότι ήταν αλκοολικός; «Τι θα πει ντροπή;», εξανίσταται όταν τον ρωτούν. «Δεν είχα κλέψει κανέναν, δεν ήμουν απατεώνας. Απλώς, είχα υποστεί αφάνταστη ταλαιπωρία. Ξέρετε παιδιά, το πρόβλημα αυτό ξεπερνιέται. Να, δείτε εμένα. Κατά καιρούς μου δίνουν διάφοροι συγχαρητήρια, μου λένε ότι έκανα κουράγιο... Ούτε κουράγιο ούτε τίποτα, παιδιά. Εκανα αυτό που λέει το πρόγραμμά μου».

Πεισματάρης και συντονισμένος με την εποχή του: αυτά είναι τα μόνιμα χαρακτηριστικά του Γιάννη Μπουτάρη. Δεν του αρκούν όμως αυτά. Θέλει και να αλλάζει γύρω του ό,τι τον ενοχλεί. Τον ενοχλούν πολλά αυτονόητα: η μεμψιμοιρία, ο φόβος του καινούργιου, η συντήρηση, η απραξία. Γιος εύπορων εμπόρων, από μικρός έμαθε να βλέπει πολύ μακρύτερα από εκεί όπου φθάνει το βλέμμα του. Και τον ενοχλούσε που η Θεσσαλόνίκη, η πόλη στην οποία μεγάλωνε, έχανε βαθμιαία την αυτοπεποίθησή της και την εμπιστοσύνη στη δύναμή της. «Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια είχε αρχίσει η συχνή χρήση της λέξης συμπρωτεύουσα. Αυτό με ενοχλούσε. Με ενοχλούσε να ζω στη συμπρωτεύουσα- γιατί, π.χ., δεν έλεγαν οι Γάλλοι συμπρωτεύουσα τη Μασσαλία; Από τότε αναρωτιόμουν: Μα γιατί θέλουμε να είμαστε ανταγωνιστικοί στο μοντέλο της Αθήνας, γιατί ζητούμε να επαναλάβουμε το μοντέλο της Αθήνας, γιατί ζηλεύαμε το αστικό τέρας έτσι όπως φτιαχνόταν σταδιακά μετά το 1960 που, ταυτόχρονα, στήριζε ένα αβάσταχτα συγκεντρωτικό κράτος το οποίο απομυζούσε και συνεχίζει να απομυζά όλες τις δημιουργικές δυνάμεις της επαρχίας;», δηλώνει.

Τα πράγματα για την πόλη επιδεινώθηκαν τα τελευταία χρόνιακαι ο Γιάννης Μπουτάρης πιστεύει ότι κύρια αιτία είναι το «σύστημα διοίκησης» της Δεξιάς. Η συντηρητική παράταξη, άλλωστε, είναι επικεφαλής του κεντρικού Δήμου Θεσσαλονίκης τα τελευταία 24 χρόνια κι αυτό είναι ένας από τους παράγοντες που, κατά την εκτίμησή του, την έφθασαν «στα όρια τριτοκοσμικής πόλης». Σ΄ αυτό υποστηρίζει ότι έχει συμβάλει ιδιαίτερα η δημοτική παράταξη του επί τρεις θητείες δημάρχου Βασίλη Παπαγεωργόπουλου, την οποία παρομοιάζει με σκληρό και ακατέργαστο μαρμάρινο όγκο λατομείου. Αλλά πηγαίνει αρκετά πιο πίσω για να βρει τις απαρχές της παρακμής. Δήλωνε σε παλαιότερη συνέντευξή του στον «Ταχυδρόμο»: «Επί δημαρχίας Κούβελα, σταθεροποιήθηκε και κυριάρχησε ο λαϊκισμός- ένας λαϊκισμός που ξεκίνησε από το μετρό. Εκανε μια τρύπα, αν θυμάστε. Είχε καμία σχέση αυτό το πράγμα με μετρό; Αυτός ο λαϊκισμός άφησε την πόλη πίσω, με αποτέλεσμα να έχουμε στην ηγεσία της Θεσσαλονίκης μονίμως ανθρώπους που εθελοτυφλούν κομματικά και δεν κάνουν τίποτα απολύτως αν δεν το πει το κόμμα. Αλλά το κόμμα δεν το ενδιαφέρει τι ανάγκες έχει η πόλη, το κόμμα νοιάζεται τι ποσοστό θα έχει στο τέλος της μέρας».

Πάντως, τώρα, το πρόβλημα της δημοτικής παράταξης του Γιάνννη Μπουτάρη Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη δεν είναι η Ν.Δ. Γνωρίζει άριστα ότι αν ο συνδυασμός του δεν στηριχθεί από το ΠΑΣΟΚ θα πάρει ακόμη μία φορά ένα αξιοπρεπές ποσοστό αλλά ακόμη μία φορά θα χαθεί το στοίχημα μιας «θεσσαλονικιώτικης μεταπολίτευσης». Βεβαίως, γύρω από το ανεξάρτητο ψηφοδέλτιό του συσπειρώνονται όλο και περισσότεροι εκπρόσωποι φορέων και πρωτοβουλιών, επιχειρηματίες, πανεπιστημιακοί και συνδικαλιστές τού εκφράζουν την υποστήριξή τους, ενώ του χτυπούν φιλικά την πλάτη ακόμη και τοπικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Η δυναμική που αναπτύσσεται ίσως τελικά οδηγήσει τον Πρωθυπουργό να ανακοινώσει τη στήριξή του στην Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, κανένας δεν μπορεί να είναι απόλυτος, δεδομένου ότι πολλοί μέσα στο ΠΑΣΟΚ επιμένουν ότι το κυβερνών κόμμα πρέπει να εκπροσωπηθεί με δική του υποψηφιότητα.

Από την πλευρά του, ο Γιάννης Μπουτάρης ετοιμάζεται διά παν ενδεχόμενον. Ως επιτυχημένος οινολόγος γνωρίζει πολύ καλά τις «ζυμώσεις» και από θέση ισχύος συζητά το ενδεχόμενο συνεργασίας με τους συνυποψηφίους Τάσο Τζήκα και Νίκο Ευθυμιάδη. «Είμαστε η μόνη δύναμη που μπορεί να σπάσει το κατεστημένο και να ανατρέψει τη συντηρητική διοίκηση στον Δήμο Θεσσαλονίκης» αρέσκεται να επαναλαμβάνει τον τελευταίο καιρό ο κ. Μπουτάρης, πλαισιωμένος πάντα από τους δύο «αχώριστους» συνεργάτες του και δημοτικούς συμβούλους Παναγιώτη Αβραμόπουλο και Ανδρέα Κουράκη.

Παρά το γεγονός ότι ο κ. Μπουτάρης δεν έχει σαφή πολιτική ταυτότητα δηλώνει σοσιαλδημοκρατικών αντιλήψεων. Εξελέγη πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος στη Θεσσαλονίκη με τον συνδυασμό του Αγάπιου Σαχίνη, που υποστηρίχθηκε από το ΚΚΕ. Το 2004 είχε αποδεχθεί την τιμητική τελευταία θέση στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια επιδίωξε πολιτική διέξοδο σε εναλλακτικές συνεργασίες. Γι΄ αυτό άλλωστε ήταν στα ιδρυτικά πρόσωπα του εγχειρήματος της Δράσης, από ομάδα προσωπικοτήτων που συνεργάστηκαν με τον Στέφανο Μάνο.

Αεικίνητος, με την αδημονία του εφήβου και με τη θέληση ενός ώριμου ανθρώπου που ξέρει τι ζητάει, ο Γιάννης Μπουτάρης ελπίζει ότι η Θεσσαλονίκη, όπως και η χώρα, μπορεί να έχει ένα καλύτερο μέλλον. Αν υπάρξει «θεσσαλονικιώτικη μεταπολίτευση» ίσως αυτό το μέλλον γίνει ορατό στους πολίτες. Αν όχι, «καλά κρασά».
ΠΗΓΗ

Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Η φωτογραφία είναι παρμένη από το γνωστό σημείο στις "Έξι Βρύσες" στον Πολύγυρο, κεντρικότατο σημείο που κοντά ένα χρόνο τώρα είναι αποκλεισμένο!
Να διαβάσουμε μαζί τις πινακίδες που είναι τοποθετημένες εκεί:
"Απαγορεύται η διέλευση οχημάτων", λέει η από κάτω γνωστή σε όλους πινακίδα!
" "Αν όμως περάσεις" ... υποχρεωτική πορεία δεξιά", μάλλον συμπληρώνει η πάνω μπλε πινακίδα!
-Όλα αυτά στην Πρωτεύουσα του πλέον Τουριστικού Νομού της Ελλάδας!

Φαντάσου να μας προκύψει και Περιφερειάρχης!

Ο ανεκδιήγητος είχε δώσει το «πράσινο φως» για να δημιουργηθεί στις εγκαταστάσεις του "Τιτάν" χώρος καύσης αποβλήτων και απορριμμάτων για την παραγωγή εναλλακτικών καυσίμων.
Οι αντιδράσεις των δημάρχων και των κατοίκων της δυτικής Θεσσαλονίκης, όπως και περιβαλλοντικών οργανώσεων, ήταν έντονες και ο Ψωμιάδης αναγκάστηκε να πάρει πίσω την αρχική του απόφαση, φοβούμενος και το πολιτικό κόστος, ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου.

Επιστολή προς Υπουργό Δικαιοσύνης, αλλά και προς το ανάλγητο και άθλιο πολιτικό, κοινοβουλευτικό, σύστημα.

Με κοροϊδέψατε όταν μου τάξατε προκοπή κι ένα καλύτερο μέλλον αν έστηνα τη δική μου επιχείρηση και με εξαπατήσατε λέγοντάς μου πως είναι υποχρεωτικό να ασφαλιστώ, για να μου φυλάξετε τα χρήματα που πιθανόν δεν θα μπορούσα να αποταμιεύσω μόνος μου για την περίθαλψη και τα γεράματά μου. Με ξεγελάσατε όταν μου είπατε πως δεν μ΄αφήνετε να διαλέξω μόνος τον ασφαλιστικό μου φορέα, γιατί ο μόνος αξιόπιστος ήταν αυτός που διαλέξατε εσείς για λογαριασμό μου. Κι ύστερα πήρατε τα χρήματα αυτά και τα παίξατε, τα χάσατε στο τζόγο, στο χρηματιστήριο, στα δομημένα ομόλογα. Και συνεχίζετε να με κοροϊδεύετε κυνηγώντας τους απατεώνες ...>>>>>>>

με άσφαιρες επιτροπές και εξεταστικές του τύπου: «όσα κόμματα, τόσα πορίσματα», που δε θα στείλουν ποτέ κανένα κλέφτη στη φυλακή και το ξέρουμε όλοι.
Εγώ όμως θα πάω στη φυλακή Υπουργέ μου. Το δικαστήριο εξέδωσε απόφαση εξάμηνης φυλάκισης μου, επειδή δεν πλήρωσα τις εισφορές μου στο ΤΕΒΕ από το 2006 μέχρι το 2009. Μα η επιχείρησή μου βούλιαξε το 2003. Από τότε είμαι ανασφάλιστος. Τι μου προσέφερε όλα αυτά τα χρόνια το ΤΕΒΕ; (μπορεί εσείς να το λέτε ΟΑΕΕ, αλλά ο λαός σας το λέει ΤΕΒΕ, κύριε, και είναι η πιο σφιχτή θηλιά στο λαιμό του κάθε επαγγελματία).

Τι τους χρωστάω; Γιατί να τους πληρώσω; Τι θα μου προσφέρουν; Το ταμείο το βουλιάξατε εσείς, όχι εγώ. Όλοι πια ξέρουν πως ο μεγαλύτερος οφειλέτης προς τα ταμεία, ο χειρότερος κακοπληρωτής είναι το κράτος. Πήγε κάποιος από σας φυλακή για να πάω κι εγώ;

Γιατί να φυλακιστώ; Μήπως εγώ δεν ήθελα να είμαι ασφαλισμένος; Τα λεφτά μου έχασα. Δεν έκλεψα, δεν εξαπάτησα κανέναν. Μαζί με την επένδυσή μου έχασα και τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Τόσος κόπος, τόσα όνειρα και τόσο μεράκι πήγαν χαμένα. Έχασα και την αξιοπρέπειά μου. Έγινα «αυτός που φαλίρισε», «αυτός που βάρεσε κανόνι». Επειδή είμαι φτωχός θα με φυλακίσετε; Τι θα κερδίσει το κράτος μ΄εμένα στη φυλακή; Τίποτα, αντίθετα θα επιβαρυνθεί με την διατροφή και την ιατροφαρμακευτική μου περίθαλψη.

Ποιο έγκλημα διέπραξα ώστε να χρειάζομαι σωφρονισμό; Κανένα και το ξέρετε. Ποιος κινδυνεύει από μένα και μου πρέπει εγκλεισμός; Κανείς και το γνωρίζετε. Με κλείνετε μέσα, για να εκβιάσετε εμένα και μέσα από μένα τους δικούς μου ανθρώπους, να σφιχτούν, να βρουν λεφτά, να πληρώσουν για να με βγάλουν. Για να μπορέσετε να συντηρήσετε την απάτη που εσείς λέτε ΟΑΕΕ κι εγώ ΤΕΒΕ, με τους εκατονταπλάσιους απ΄όσους χρειάζεται υπαλλήλους και τις μισές παροχές σε σχέση με τις εισφορές, από οποιαδήποτε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία. Για να΄χετε κάπου να διορίζετε τους δικούς σας ανθρώπους, να μαζεύετε τους ψήφους.

Όμως όχι κύριε. Τούτη τη φορά δεν πιάνομαι κορόιδο. Ούτε εγώ ούτε οι δικοί μου έχουμε τα χρήματα, αλλά και να τα΄χα δεν τα΄δινα. Χίλιες φορές κρατούμενος, παρά ξανά κορόιδο. Το χρέος προς την πατρίδα μου το΄καμα. Το χρέος προς το κράτος, την πολιτεία σας -που καμιά σχέση δεν έχει με την πατρίδα μου έτσι πως την καταντήσατε- θα το πληρώσω στο κελί. Δεκάρα δε σας δίνω, γιατί δεν την αξίζετε, γιατί δε δουλέψατε για να την δικαιούστε.

Αλλάξατε πολλοί Υπουργοί δικαιοσύνης όλα αυτά τα χρόνια. Κανείς δεν είχε την τιμιότητα να πει: «αυτός ο νόμος που φυλακίζει νοικοκύρηδες γιατί φτωχύνανε, είναι άδικος, τον καταργώ». Μα αυτή η ανοησία πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Ξέρετε Υπουργέ μου ότι σήμερα στη χώρα μας χρειάζεται κανείς περισσότερα χρήματα για να κλείσει μια επιχείρηση από όσα για να την ανοίξει; Ξέρετε άραγε πόσες εκατοντάδες χιλιάδων πολιτών είναι επιχειρηματίες μόνο στα χαρτιά και ψάχνουν μεροκάματο για να΄χουνε να φάνε; Επιχειρηματίες φαντάσματα, φορτωμένοι με νεκρές επιχειρήσεις που το μόνο που προσφέρουν πια είναι ποσοστιαίες μονάδες σε κάποιες κάλπικες στατιστικές. Σας βολεύει να λέτε πως είμαστε χώρα αυτοαπασχολούμενων;

Άνθρωποι σαν και μένα, σήμερα, δεν προσφέρουν τίποτα στην κοινωνία. Όχι γιατί δε θέλουν, αλλά γιατί δεν τους αφήνει το πτώμα που κουβαλούν στη ράχη τους. Γιατί δεν απλοποιείτε τα πράματα; Ίσως αν απαλλαγούμε απ΄το νεκρό βάρος να μπορέσουμε να προσφέρουμε κάτι στο σύνολο. Χρεοκοπημένοι είμαστε, όχι πεθαμένοι. Γιατί μας στερείτε το δικαίωμα της δεύτερης προσπάθειας; Εσείς αν δεν εκλεγείτε με την πρώτη, δε θα ξαναβάλετε υποψηφιότητα την επόμενη τετραετία; Αν δεν πάει καλά το εκλογικό σας ποσοστό, θα πάτε στη φυλακή;

Όλα αυτά βέβαια ισχύουν για μας τους μικρούς. Οι άλλοι οι μεγάλοι, οι φίλοι και σπόνσορες, όσες φορές χρεοκοπούν, άλλες τόσες επιδοτούνται. Κι αυτοί που πήραν τις επιδοτήσεις κι έφυγαν συνεχίζουν τη ζωή τους στη βίλλα τους στην Κούβα ή πάνε και ρίχνουν τη θαλαμηγό τους πάνω στις ξέρες του Αιγαίου. Εγώ ο εχθρός της έννομης τάξης πάω στη φυλακή, επειδή δεν είχα να πληρώσω για την ασφάλειά μου, για το γιατρό του παιδιού μου. Δικαιοσύνη Υπουργέ μου!

Αλλάξανε πολλοί λειτουργοί της Δικαιοσύνης όλον αυτόν τον καιρό. Κανείς δεν είχε τα κότσια να πει: «αυτός ο νόμος που κλείνει σπίτια είναι άτιμος. Δεν τον εφαρμόζω». Και πώς να το κάνετε; Κάτι τέτοιοι νόμοι είναι που γεμίζουν τα δικαστήρια με κατηγορούμενους, που δίνουν δουλειά στους συναδέλφους σας δικηγόρους. Κι αυτής της κυρίας με την παλάντζα, που χετε πάνω απ΄τα κεφάλια σας, δεν της βάλατε το πανί για να μη βλέπει ποιόν δικάζει, το βάλατε για να μη βλέπει ο κόσμος πως της τα΄χετε βγάλει τα μάτια από τη ρίζα. Και μάλλον την κουφάνατε κι όλας. Αλλιώς, δεν μπορεί, κάτι θ΄άκουγε απ΄το κλάμα ενός ολόκληρου λαού.

Ερήμην με δικάσανε, Υπουργέ μου. Δεν με ειδοποιήσανε να πάω στο δικαστήριο. Ίσως για να μην ακούσουνε αυτά που σου γράφω σήμερα. Δεν είναι που δε με βρήκανε, ξέρανε που μένω όταν ήταν να μου κοινοποιήσουν την απόφαση. Αυτή είναι η δικαιοσύνη, αυτή η διαφάνεια κι αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα που υπηρετείτε. Με κοροϊδέψατε όταν μου μιλήσατε για αλλαγή, με εξαπατήσατε όταν μου υποσχεθήκατε επανίδρυση του κράτους. Τίποτα δεν αλλάξατε, τίποτα δεν επανιδρύσατε. Ψέματα μου είπατε. Εκτός τόπου και χρόνου είσαστε όλοι σας. Έχετε χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και το λαό σας.

Μετατρέψατε το κοινοβούλιο σε μια εισπρακτική Α.Ε. που το μόνο που κάνει είναι να ψάχνει τρόπους και να ψηφίζει νόμους για να πάρει όσο γίνεται περισσότερα χρήματα απ΄τον πολίτη. Οι πολίτες σας αποκαλούν κλέφτες εκεί έξω αλλά μάλλον δεν το ακούτε ή αν το ακούτε δεν φαίνεται να σας απασχολεί. Οι πολίτες δε νοιάζονται αν τα χρήματα που πήρατε ήταν μίζα ή προεκλογική χορηγία. Πως θα διαπραγματευτεί μετεκλογικά ο Υπουργός με τον επιχειρηματία που του ΄δωσε χρήματα προεκλογικά για να γίνει Υπουργός; Ίσως στη δικαιοσύνη να περνούν τέτοια τερτίπια και η διαφορετική ονοματοδότηση του «δώρου» να αθωώνει. Η κοινή γνώμη όμως δεν γελιέται πια. Για τον απλό πολίτη τα πράματα είναι απλά: ή πήρες χρήματα ή δεν πήρες.

Ο κόσμος εδώ έξω έχει σχεδόν πειστεί ότι η μεγαλύτερη περιπέτεια της δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν ήταν η χούντα αλλά η μεταπολίτευση. Το δίλημμα πλέον δεν είναι αν θα κυβερνήσει το ένα κόμμα ή το άλλο αλλά αν αυτός που θα μας απαλλάξει από σας θα είναι λοχίας, λόγιος ή επιχειρηματίας. Κι αυτό είναι ντροπή για κάθε δημοκράτη και για κάθε Έλληνα. Ξεφτιλίσατε τη δημοκρατία μέσα στο ναό της, το κοινοβούλιο. Ποιος μπορεί να μου εξηγήσει πως γίνεται σ΄ένα κοινοβούλιο που θέλει να λέγεται δημοκρατικό, να υπάρχουν κομματικές γραμμές; Γιατί ο δημοκρατικά εκλεγμένος βουλευτής πρέπει να ψηφίσει ενάντια στη θέληση των ψηφοφόρων του και της περιοχής που τον εξέλεξε για να προασπίσει τα συμφέροντά της και γιατί αν δεν το κάνει ο αρχηγός τον διώχνει από το κόμμα; Δεν αντιπροσωπεύει εμένα εκεί; Για να στηρίζει τον αρχηγό του τον έστειλα;

Είναι δημοκρατικό να διορίζει ο αρχηγός υπουργούς που δεν έχουν εκλεγεί απ΄το λαό; Αν είναι τι τους θέλουμε τους βουλευτές; Μόνο για να τους πληρώνουμε; Ας ψηφίζουμε έναν αρχηγό, να διαλέγει ποιους θέλει για υπουργούς, να κάνει τα κουμάντα του όπως καταλαβαίνει. Βλέπετε; Μόνοι σας απαξιωθήκατε. Εσείς κάνατε τον κόσμο να πιστέψει πως δεν σας χρειαζόμαστε, πως ο βουλευτής το μόνο που κάνει είναι θεατρινίστικα ξεσπάσματα, άσκοποι λόγοι γεμάτοι βερμπαλισμούς και επίδειξη ρητορικής δεινότητας και στο πηλίκον ουδέν!

Γιατί η υπουργός παιδείας στέλνει το παιδί της σ ένα σχολειό (ΙΒ θαρρώ το λένε) από το οποίο δεν μπορεί να μπεί παρά μόνο σε πανεπιστήμια του εξωτερικού; Δεν της κάνουν τα Ελληνικά; Υπουργός παιδείας είναι, ας τα κάνει καλύτερα. Εμένα όταν οι κόρες μου παίρνανε το πτυχίο τους από τα ΙΕΚ καμάρωνα Και συγχρόνως έκλαιγα που δεν είχα τα λεφτά να τις στείλω κάπου ψηλότερα.

Έτσι όπως κλαίω και σήμερα, στη σκέψη πως το 3,5 χρονών παλικαράκι μου (ένα δώρο που μου΄στειλε ο Θεός στα 47 μου, τότε, να γλυκάνει τη δυστυχία μου, να διώξει απ΄το χέρι μου το όπλο που μέρα με τη μέρα ζύγωνα πιο κοντά στο κεφάλι μου, να μου ξαναδώσει δύναμη και θέληση για ζωή) που είναι κολλημένο πάνω μου σα βδέλλα, θα πρέπει να ζήσει μακρυά μου όσο καιρό θα είμαι κρατούμενος. Για μένα, βλέπετε, δεν είναι τίτλος τιμής να μεγαλώνει το παιδί μου χωρίς πατέρα.
Σήμερα θα τις έστελνα κι εγώ έξω γιατί θα θεωρούσα ντροπή να μάθουν τα παιδιά μου γράμματα στο εκπαιδευτικό σύστημα που έδιωξε τη Χαρά Νικοπούλου απ΄το Μεγάλο Δέρειο.

Αυτά κι άλλα πολλά τέτοια κουβεντιάζει ο λαός σας σήμερα, Υπουργέ μου. Αυτά ρωτάει κι απαντήσεις δεν παίρνει. Δεν ήταν αναρχικοί, ούτε αντιεξουσιαστές που φωνάζανε τις προάλλες να καεί η βουλή. Άνθρωποι σαν εμένα ήτανε και σαν το συχωρεμένο τον πατέρα μου. Άνθρωποι που πιθανόν να μην έχουν ξαναπάει σε συλλαλητήριο ποτέ τους. Και το «να καεί» δεν ήταν μίσος ούτε κακία. Η τελευταία, η απελπισμένη λύση είναι. Όταν δεν αποδίδει κανένα άλλο μέσο, βάζεις φωτιά στο χωράφι για να ξεφορτωθείς τα ζιζάνια. Αυτό σας φώναξε ο κόσμος. Μα ούτε κι αυτό τ΄ακούσατε. Τίποτα δεν ακούτε πια.


Τέλειωσε η εποχή σας κύριε. Μόνοι σας την τελειώσατε. Δεν θα΄χει πιά λαοθάλασσες στις συγκεντρώσεις σας. Ούτε οι «βολεμένοι» θα΄ρχονται πια από φόβο μη τους πάρει κι αυτούς η μπάλα. Ήδη άρχισαν να σας «κράζουν» στο δρόμο. Ο λαός ψάχνει να βρει αλλού τη σωτηρία. Δεν πιστεύουμε πως θα δώσουν τη λύση οι ξενόφερτοι σωτήρες, όσα δανεικά κι αν φέρουν, ούτε οι ξενοσπουδαγμένοι μας πολιτικοί που τά ΄μαθαν όλα εκεί έξω, εκτός απ΄το πώς σκέφτεται και αντιδρά ο λαός που ήρθανε να κυβερνήσουν. Ούτε και στους παλιότερους έχουμε εμπιστοσύνη. Επί 36 χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι μας πήγαν απ΄το κακό στο χειρότερο, εξαφάνισαν τον όποιο πλούτο παρήγαγε η χώρα. Τι άλλαξε σήμερα και θα μας πάνε στο καλύτερο;

Και ούτε το: «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» περνάει πιά. Αν υπάρχουν καλοί και κακοί στο κοινοβούλιο, τότε τα πράματα είναι απλά. Αν οι καλοί είστε περισσότεροι διώξτε τους κακούς. Αν πάλι είναι οι κακοί περισσότεροι ας σηκωθούν να φύγουν οι καλοί, να ξέρουμε τι μας γίνεται. Μα ούτε το ΄να θα γίνει ούτε τ΄άλλο. Η καρέκλα έχει κόλλα, έτσι δεν είναι; Ή μήπως είναι μέλι;

Έτσι είναι και το ξέρω, κύριε. Και, αντίθετα από σας, τις αποφάσεις μου τις έχω πάρει. Την ερχόμενη βδομάδα θα πάω στον κ. εισαγγελέα της Κομοτηνής για να εκτελέσει την ποινή που μου επέβαλε. Με το κεφάλι ψηλά θα πάω, να πληρώσω για τα λάθη μου, το μεγαλύτερο απ΄τα οποία είναι που πίστεψα σε σας και το νόμο σας και σας άφησα να με ξεγελάσετε τόσες φορές.

Κι αφού ξεχρεώσω ότι χρωστώ στην πολιτεία σας, θα περάσω στην απέναντι πλευρά του ποταμιού, να ζητήσω απ΄τους γειτόνους να με αφήσουν να στήσω εκεί το καλύβι μου. Είναι φιλόξενοι άνθρωποι, δε φαντάζομαι να μου αρνηθούν. Από κει και πέρα, όταν η χώρα που ζώ με πληγώνει, θα πονάει λιγότερο γιατί δεν θα είναι η πατρίδα μου. Δεν φεύγω χωρίς να πληρώσω το λογαριασμό, δεν με λένε Χριστοφοράκο και θέλω τα παιδιά μου να συνεχίσουν να φέρουν το όνομά μου με περηφάνια.

Θα φύγω για να ζήσει ο γιός μου μακριά από σας, μη μάθει πως φερθήκατε στον πατέρα του και γίνει αντιεξουσιαστής για να σας χτυπήσει. Γιατί εξουσία εξασκείτε όχι διακυβέρνηση. Γιατί εξουσιάζετε, δεν διοικείτε. Γιατί η εξουσία είναι βία και βία θα φέρει.

Δεν έγραψα για να ζητήσω χάρη, δε σας την κάνω τέτοια χάρη. Δε θέλω κάποιο ρουσφέτι, θέλησα να μιλήσω στον υπουργό της δικαιοσύνης, για τις αδικίες που, χρόνια τώρα, βασανίζουν τον τόπο μου και τους ανθρώπους του. Δεν έγραψα την ιστορία της ζωής μου, την ιστορία του Θρακιώτη μικρομεσαίου της γενιάς μου σας αφηγήθηκα και την ιστορία του πολιτικού της γενιάς σας έτσι όπως την είδαμε εμείς.Θέλησα να μοιραστώ την πίκρα μου με τον Υπουργό, γιατί είμαι σίγουρος πια πως τα βογγητά του λαού δεν φτάνουν στα υπουργεία και αυτό είναι αδικία κύριε Υπουργέ της δικαιοσύνης.

Γιώργος Κ. Αποστολόπουλος

Έκλεισε το "ΤΡΩΚΤΙΚΟ"!

Σήμερα (24/7) στο Ανοιχτό Θέατρο Πολυγύρου