Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Η πτήσεις των...σαϊνιών μας!

Ποιος φταίει για την κατάντια μας;

Εργατική Πρωτομαγιά 1978 στον Πολύγυρο.

Ιστορική φωτογραφία από το προσωπικό αρχείο του Κ.Δ.
Συγκέντρωση στις Έξι Βρύσες στον Πολύγυρο.
Ήταν η πρώτη μεταδικτατορική συγκέντρωση για την Εργατική Πρωτομαγιά στον Πολύγυρο το 1978.
Μετά τη συγκέντρωση και παρά την απαγόρευση της αστυνομίας πραγματοποιήθηκε επεισοδιακή πορεία (λόγω προπάθειας παρεμπόδισης από την αστυνομία) προς το ηρώον όπου και κατατέθηκαν στεφάνια.

ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ, ΠΟΛΛΕΣ... ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ

Και ενώ το σχέδιο τίθεται σε διαβούλευση, δεν είναι λίγοι οι κάτοικοι που δηλώνουν αντίθετοι με τα όσα προτείνει, τονίζοντας πως δεν θα μείνουν με τα χέρια σταυρωμένα.
Χαλκιδική: Κυρίαρχος ο Δριβελέγκας
Πέντε θα είναι οι νέοι δήμοι στη Χαλκιδική από τους 14 υπάρχοντες σήμερα. Το υπουργείο Εσωτερικών υιοθέτησε την πρόταση της ΤΕΔΚ του νομού, ωστόσο ήταν μια πρόταση που είχε κάνει πολύ νωρίτερα η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ και υποστήριξε με σθένος ...>>>>>>>

ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Δριβελέγκας.
Βλέποντας κανείς τους πέντε νέους δήμους της Χαλκιδικής πρωτίστως διαπιστώνει τη νέα ονομασία δύο δήμων. Ο δήμος της βόρειας Χαλκιδικής (πρώην Αρναίας, Παναγίας και Σταγείρων - Ακάνθου) ονομάζεται δήμος Αριστοτέλη και ο δήμος Μουδανιών που περιλαμβάνει πλέον το δήμο Τρίγλιας και Καλλικράτειας ονομάζεται “δήμος Νέας Προποντίδας”, λόγω των προσφύγων προφανώς που ήρθαν από περιοχές που βρίσκονται στην Προποντίδα της Μ. Ασίας.

Κόντρα για τις έδρες
Η δεύτερη επισήμανση είναι οι έδρες. Δύο απ’ αυτές είναι βέβαιο πως θα προκαλέσουν αντιδράσεις και τις επόμενες μέρες θα μας απασχολήσουν. Στο δήμο Αριστοτέλη η έδρα θα είναι η Ιερισσός, κάτι για το οποίο εξέφρασαν την έντονη αντίδρασή τους οι κάτοικοι της Ανραίας, οι οποίοι θεωρούν υπαίτιο τον βουλευτή Γιάννη Δριβελέγκα. Όπως δήλωσαν τις προηγούμενες μέρες κάτοικοι και εκπρόσωποι φορέων της Αρναίας, δεν θα μείνουν με σταυρωμένα χέρια και θα διεκδικήσουν την έδρα, δεδομένου ότι το σχέδιο “Καλλικράτης” μπαίνει από σήμερα σε διαβούλευση. Με ποιον τρόπο θα επιλέξουν να διαβουλευτούν οι κάτοικοι της Αρναίας είναι θέμα χρόνου να το μάθουμε, όπως και το πώς θα αντιδράσουν οι κάτοικοι του Ν. Μαρμαρά που έτρεφαν ελπίδες, να πάρουν την έδρα του δήμου Σιθωνίας, καθώς τώρα που μπαίνει στο νέο δήμο η Τορώνη βρίσκονται πιο κεντρικά από τη Νικήτη που επελέγη ως έδρα. Βέβαια οι κάτοικοι του Ν. Μαρμαρά δεν έθεσαν ποτέ στο παρελθόν θέμα έδρας αλλά ήθελαν το Ν. Μαρμαρά αυτόνομο δήμο.
Ο δήμος Πολυγύρου, αν και θα επιθυμούσε διακαώς την προσάρτηση της Σιθωνίας, τελικά φαίνεται πως θα βολευτεί με την Ορμύλια, τον Ανθεμούντα και τα Ζερβοχώρια.
Η Καλλικράτεια μάλλον δεν είναι και τόσο ικανοποιημένη από την εξέλιξη του νέου δήμου, όπως και τα Μουδανιά, που αποφάσισαν στο δημοτικό τους συμβούλιο να ζητήσουν τρεις δήμους, παίρνοντας στα διοικητικά τους όρια τη χερσόνησο της Κασσάνδρας. Οι μόνοι που είναι απόλυτα ικανοποιημένοι είναι οι Κασσανδρινοί και τώρα η μάχη μεταφέρεται στις πολλές και ενδιαφέρουσες υποψηφιότητες για το δημαρχιακό θώκο…
Η νέα χωροταξία των δήμων είναι φανερό πως έχει τη σφραγίδα του βουλευτή Γιάννη Δριβελέγκα. Κι αν πριν από δώδεκα χρόνια “αρχιμάγειρας” του Καποδίστρια ήταν ο άσπονδος εχθρός του Χρήστος Πάχτας, σήμερα ο Γιάννης Δριβελέγκας απέδειξε ποιος έχει το πάνω χέρι στους κομματικούς συσχετισμούς στη Χαλκιδική και ποιος έχει ισχυρές προσβάσεις στην κυβέρνηση. Είναι σίγουρο πως θα χρεωθεί τις αντιδράσεις, απ’ όπου κι αν υπάρξουν, για τον “Καλλικράτη”, ωστόσο ο Γιάννης Δριβελέγκας είναι ο αδιαμφισβήτητος ρυθμιστής των δεδομένων στο νομό. Το αν θα του βγει σε καλό, θα το δείξει ο χρόνος…
ΠΗΓΗ

Δήλωση Α. Παπαρήγα για την Εργατική Πρωτομαγιά

Όσα δισεκατομμύρια και να δώσουν στο ελληνικό κράτος, για το λαό δεν σημαίνει τίποτα γιατί το κεφάλαιο θα συνεχίζει να εκμεταλλεύεται ακόμα πιο σκληρά τους εργαζόμενους και το σάπιο πολιτικό σύστημα να τσαλαπατά κυριολεκτικά, να φοβίζει τους εργαζόμενους, να ζουν οι εργαζόμενοι χωρίς αξιοπρέπεια. Ήρθε ...>>>>>>>

η ώρα, πραγματικά τώρα είμαστε στο και 5. Δεν πρέπει να αργήσουμε, για να υπάρξει ένα μεγάλο εργατικό, λαϊκό, αγροτικό, νεολαιίστικο, γυναικείο μέτωπο πάλης που θα βάλει ως στόχο τη μεγάλη, τη ριζική ανατροπή. Στο δρόμο ενός τέτοιου αγώνα υπάρχει δυνατότητα κάτι να βελτιωθεί υπέρ των εργαζομένων.
ΑΘΗΝΑ 01/05/2010 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ο κόσμος καίγεται και το μ@@@ί χτενίζεται!

Πρωτομαγιά 2010 στην Αθήνα. Οργή λαού!


Ο Κακλαμάνης πλήρωσε τη ...νύφη, σήμερα!

Πρωτομαγιά το 1995!

Το κείμενο της εικόνας είναι από την εφημερίδα των Δασκάλων Χαλκιδικής "Εκπαιδευτική Παρέμβαση" του 1995. Το υπογράφει ο τότε Πρόεδρος του Συλλόγου Κεντρικής και Νότιας Χαλκιδικής Θανάσης Μαγδάλης.
Είναι ενδιαφέρον να το διαβάσουμε (κλικ πάνω του για μεγέθυνση) για μια αναδρομή στο παρελθόν και την "μικροϊστορία" των εκδηλώσεων της Πρωτομαγιάς στη Χαλκιδική και τον Πολύγυρο!

Μικρές σε όγκο οι συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς στον Πολύγυρο αλλά με δύναμη και πάθος!



"Σύμβολο της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών"!

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) υπήρξε πολιτικός και ποιητής. Δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα κατά της Δικτατορίας της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Παγκόσμια γνωστός, ιδιαίτερα για την θαρραλέα του πράξη, την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968, αλλά και για την αντοχή του στα βασανιστήρια που ακολούθησαν. Στην μεταπολίτευση εκλέχθηκε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.). ...>>>>>>>

Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στην Γλυφάδα. Δευτερότοκος γιος της Αθηνάς Κακαβούλη και του Βασιλείου Παναγούλη, αξιωματικού του στρατού ξηράς. Αδερφός του Γεωργίου Παναγούλη, θύματος του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, και του Ευσταθίου Παναγούλη, μετέπειτα πολιτικού άνδρα. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την Δίβρη (Λάμπεια) Ηλείας και από την πλευρά της μητέρας του από το Σύβρο Λευκάδας. Εξαιτίας της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα, ο Α. Παναγούλης πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Λευκάδα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.

Πολιτική
Πνεύμα ελεύθερο και δημοκρατικό, ο Αλέξανδρος Παναγούλης εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις του τόπου: στην Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) του Γεωργίου Παπανδρέου. Συγκεκριμένα ο Α. Παναγούλης εντάχθηκε στην οργάνωση της νεολαίας του κόμματος – Οργάνωση Νέων της Ένωσης Κέντρου (Ο.Ν.Ε.Κ.) που μετονομάζεται στη συνέχεια σε Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (Ε.ΔΗ.Ν.) – για να αναλάβει μετά την μεταπολίτευση την προεδρία της στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974.

Αντιδικτατορική δράση
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1974). Λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση. Επανέρχεται στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδιάζει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου την 13η Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. Αποτυγχάνει και συλλαμβάνεται. Όπως σημειώνει η Οριάνα Φαλάτσι στην συνέντευξη της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωση του, η πράξη του ήταν μια πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. Η Φαλάτσι αναφέρει τον Α. Παναγούλη ως εξής: Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο.

Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται ημιθανής στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο στις 3 Νοεμβρίου 1968 και καταδικάζεται δις εις θάνατον, μαζί με άλλα μέλη της Εθνικής Αντίστασης, στις 17 Νοεμβρίου 1968. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση η οποία όμως ματαιώθηκε χάρη στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και αφού προσπάθησαν να πείσουν τον Παναγούλη να υπογράψει για να του δοθεί χάρη. Στις 25 Νοεμβρίου 1968 ο Παναγούλης μεταφέρθηκε από την Αίγινα στις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου, όπου και του επιβλήθηκε η "ποινή του εντοιχισμού" όπως λέει ο ίδιος. Δραπετεύει από τις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου (Σ.Φ.Μ.) όπου κρατείτο, στις 5 Ιουνίου 1969. Συλλαμβάνεται εκ νέου και οδηγείται προσωρινά στο στρατόπεδο του Γουδίου για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές του Μπογιατίου. Εκεί τον περιμένει η απομόνωση σε κελί που το έφτιαξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχειρεί να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Γράφει ποιήματα ως διέξοδο. Συνεχίζει να γράφει ακόμα και όταν του κατάσχουν κάθε γραφική ύλη χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.

Ο Α. Παναγούλης σύμφωνα με ορισμένους αρνείται την πρόταση απονομής χάριτος που του προσέφερε η χούντα. Τον Αύγουστο του 1973- μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους, κατόπιν της αποτυχημένης προσπάθειας του Γ. Παπαδόπουλου να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του. Αυτοεξορίζεται εκ νέου, αυτή τη φορά στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνεχίζει την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργανώνει ομάδες αντίστασης.

Μεταπολίτευση
Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών από την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ.-Ν.Δ., σήμερα Ε.ΔΗ.Κ.), καθώς αρνείται να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ και με τον Ανδρέα Παπανδρέου τον οποίο παρομοίαζε με φασίστα και έλεγε πως ήταν ο Έλληνας Μουσολίνι, στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974. Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον "προδότη" στο ίδιο κόμμα και παραιτείται. Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής. Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μηνύματα που του άφηναν άγνωστοι κλπ.

Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 38 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν έχει παρουσιαστεί ωστόσο μέχρι σήμερα κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.

Ποιητικό έργο
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης βασανίζεται καθημερινά, με τα πιο ευφάνταστα, σκληρά και αποκρουστικής σύλληψης βασανιστήρια καθ΄ όλη την διάρκεια της κράτησης του. Η αυτοκυριαρχία του, η αυτοπειθαρχία του, το πείσμα στο να υπερασπιστεί αυτό που πιστεύει και το χιούμορ που διέθετε λειτουργούν σαν ασπίδες χάρη στις οποίες κατορθώνει να επιβιώσει τον σωματικό και ψυχικό βιασμό. Κατά πολλούς, στις φυλακές του Μπογιατίου γράφει τα καλύτερα του ποιήματα στον τοίχο του κελιού του ή σε μικροσκοπικά παλιόχαρτα, με μελάνι συχνά το ίδιο του το αίμα. Πολλά από τα ποιήματα του δεν διασώθηκαν. Αρκετά όμως από αυτά είτε κατάφερε να τα βγάλει από την φυλακή με διάφορους τρόπους είτε να τα ξαναγράψει αργότερα χάρη στο ισχυρό μνημονικό του. Το 1972, ενώ ήταν ακόμη στη φυλακή, εκδίδεται στο Παλέρμο η πρώτη ποιητική του συλλογή στα Ιταλικά Altri seguiranno: poesie e documenti dal carcere di Boyati (Άλλοι θα ακολουθήσουν: ποίηση και ντοκουμέντα από τις Φυλακές του Μπογιατίου) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Ιταλό πολιτικό Φερούτσιο Πάρη και τον Ιταλό σκηνοθέτη και καλλιτέχνη Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Για το έργο του αυτό ο Α. Παναγούλης βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Βιαρέτζιο (Premio Viareggio Internazionnale) τη χρονιά που ακολούθησε. Μετά την απελευθέρωση του ο Α. Παναγούλης εξέδωσε στο Μιλάνο την δεύτερή του ποιητική συλλογή στα Ιταλικά Vi scrivo da un carcere in Grecia (Μέσα από Φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Είχε προηγηθεί η έκδοση στα ελληνικά τετραδίων όπως η συλλογή με τίτλο Η Μπογιά.

Ποιήματα

Υπόσχεση
Τα δάκρυα που στα μάτια μας
θα δείτε ν' αναβρύζουν
ποτέ μην τα πιστέψετε
απελπισιάς σημάδια.
Υπόσχεση είναι μοναχά
γι' Αγώνα υπόσχεση
(Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, Φεβρουάριος 1972)
Vi scrivo da un carcere in Grecia, 1974

Διεύθυνσή μου
Ένα σπιρτόξυλο για πέννα
αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι
το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί
Μα τι να γράψω;
Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω
Παράξενο και πήζει το μελάνι
Μέσ’ από φυλακή σας γράφω
στην Ελλάδα
(Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 5 Ιουνίου 1971 – Μετά ξυλοδαρμό)
Vi scrivo da un carcere in Grecia, 1974.
Σύμβολο
Η ζωή και το έργο του Αλέξανδρου Παναγούλη τροφοδότησε τους καλλιτεχνικούς κύκλους. Συγκεκριμένα, ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, κατατρεγμένος επίσης για τα πολιτικά του πιστεύω από την Χούντα των Συνταγματαρχών, μελοποίησε ποιήματα του. Ακόμη, η ποίηση και η ζωή του Α. Παναγούλη έγινε αντικείμενο μελέτης για πολλούς ερευνητές. Σε αυτή την ομάδα εντάσσεται και το έργο Un Uomo (Ένας Άντρας) που εκπονήθηκε από την Ιταλίδα δημοσιογράφο και σύντροφο του Οριάνα Φαλάτσι.

Κατά πολλούς, ο Αλέξανδρος Παναγούλης, ο παραλίγο «τυραννοκτόνος», με την θαρραλέα του πράξη (την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα) έχει καθιερωθεί σαν σύμβολο της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών και χάρη στο πολιτικό του ήθος εμπνέει τις νέες γενιές στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.

Η ελληνική πολιτεία, κατόπιν παρότρυνσης συναγωνιστών, φίλων και θαυμαστών του, για την αναγνώριση της προσφοράς του Αλέξανδρου Παναγούλη εξέδωσε σαν ελάχιστο φόρο τιμής γραμματόσημο (σειρά «Πρόσωπα» - 20 δρχ. του 1996), τηλεκάρτα (100 μονάδων του 1996) και έδωσε το όνομα του σε δημόσιους χώρους (π.χ. δρόμους, πλατείες), μεταξύ των οποίων και ο σταθμός «Άγιος Δημήτριος/Αλέξανδρος Παναγούλης» του μετρό της Αθήνας (2004).